https://youtube.com/watch?v=m4jU8IQK5b0%3Frel%3D0
Do You Know What It Means To Miss New Orleans? Wij vanaf vandaag wel! Geweldige stad, fantastische dingen gezien en gehoord, veel indruk gemaakt. En wat heeft het meeste indruk gemaakt? Tja, moelijk te zeggen op dit moment. Moet je me over een paar weken nog maar ‘ns vragen.

We zijn de Preservation Hall geweest. Opgericht om de unieke muziek van New Orleans te behouden voor latere generaties. Goed initiatief maar de uitwerking viel nogal tegen. Een ietwat bedaagd gezelschap heren op leeftijd maakte heel bedreven maar ook een beetje ongeinspireerd muziek. Keurig in de New Orleans jazzstijl. Keurig in ’t pak. Keurig op tijd beginnend. Allemaal keurig. En dus een beetje voorspelbaar. Niet echt het WOW-effect, zal ik maar zeggen.

Voor de echte verrassingen moet je op The Frechmen zijn. Net even buiten the French Quarter en precies op de grens met Bywater, waar wij ons shotgun house hadden. Een straat vol met juke-joints en music club met illustere namen als de Snug Harbor, The Spotted Cat, Yukozaki, The Apple Barrel en The Blue Nile. Iedere avond live muziek, meerder bands per avond. Bijna allemaal spelen ze “for-the-bucket”, dus voor hetgeen ze met de tip-bucket bij elkaar halen. Hoewel dat nog behoorlijk kan oplopen als ’t publiek enthousiast is. Alleen als er ergens hele grote namen spelen zoals de Radiators of een van de Marsalis- of Neville-familie, wordt er entree gevraagd. Maar het overgrote deel is vrij toegankelijk en je bepaalt zelf wat je het waard vindt.

Wat me opviel in The Frenchmen is de revival van de oude stijl New Orleans. Niet geinitieerd door een instituut dat daarvoor is opgericht zoals The Preservation Hall o.i.d., maar vanuit de muzikanten zelf. Naast heel veel moderne mengvormen van alle soorten jazz, blues en aanverwanten, vind je hier veel jonge gedreven bands die zich met een enorm fanatisme toeleggen op het spelen van die oude-stijl dansmuziek. Compleet met een aanhang van jonge mensen die even fanatiek de stijldansen van de roaring twenties bezigen: de jive, de charleston, de tap-dance. Compleet met bijbehorende outfits. Geweldig leuk en enorm opzwepend en aanstekelijk. Waar ik bij de heren van Preservation Hall bijna in slaap viel, kreeg ik hier de neiging om te dansen. (En dat zegt wat, vraag maar aan Esther.)
Nee, wat betreft het in stand houden van de oude stijl New Orleans muziek: dat zit wel snor. Wynton Marsalis kan tevreden zijn!