Op pad van Breaux Bridge naar Jackson, onze tussenstop op weg naar Memphis.
Op speciaal verzoek hier een stukje snelweg met de typerende gele streep aan de linkerkant van de weg. Handig om – als je de weg in tegenovergestelde richting niet kunt zien – te bepalen of je tegenliggers kunt verwachten. In dit geval niet dus.
De Interstate 55 gaat rechtstreeks naar Jackson. De TomTom gaf aan: over 200 mijl rechtsaf.

En speciaal voor Reiny de aankomst bij het hotel in Jackson:
Bedankt voor het uitlenen van de koffer!

Jackson is de hoofdstad van Mississippi en in de gidsen afficheert het zichzelf als bluesstad. Maar onze conclusie is anders. Het is een bestuurdersstad, veel overheidsgebouwen, en grote rust in het weekend. Het is ook een medische stad. Echt heel veel ziekenhuizen, baptist cancer centre, methodist cancer centre, childrens hospital, institute voor deaf and blind etcetera. En een grote, waarschijnlijk medische, universiteit. Ook bijbehorende villawijken voor alle professoren en medici.

En Fine Dining! De Amerikaanse versie van sjiek uit eten. Nu zouden we het krijgen. Na een volle week crawfish hadden we beiden onmeunige trek in een lapje rood vlees. En restaurant Sophia’s zou het ons leveren. In onze speciaal hiervoor meegenomen nette kleren gingen we zitten. We kregen meteen een kaart met de specials toegestopt. Deze werd 3 minuten later uit onze handen gegrist door een blonde damee en vervangen door de standaard menukaart. “Sorry, the specials are out.” Geen nood, deze kaart had een fillet mignon van Black Angus als enige, maar aantrekkelijk rundvleesgrecht staan. Toen een dame met zwart haar de bestelling kwam opnemen zei ze:”Did she tell you that we are out of beef?” Nee, dat had de blonde niet gezegd. We namen 10 minuten de tijd om van de teleurstelling te bekomen, onze opties te overwegen en uiteindelijk een fraaie witte wijn en scallops te bestellen. De dame met zwart haar nam de bestelling op en toen ze hoorde dat we uit Nederland kwamen riep ze :”O! I love your medical health system!” Niet de gebruikelijke manier waarop we worden bejegend. Meestal gaat het over de tulpen, van Gogh of het beeld van de kleine zeemeermin(!). Deze was nieuw voor ons. Ze bleek een student politicologie te zijn, vandaar….
Bij het serveren van het voorgerecht stond ze echter voor een zware taak:”We have only one dish of scallops.” Het werd lachwekkend, hoewel haar het lachen wel verging. Dus bestelden we een ander visgerecht erbij en deelden de buit. De politicologe in spe heeft ons wel flinke heftige Irish Coffee gemixt en op speciaal verzoek met ongezoete room die ze daartoe zelf heeft geklopt. Zij kreeg een fikse tip, jammer in dit geval dat we de kok niet apart konden ont-tippen.

Dat was Jackson.

Inmiddels hebben we weer 200 mijl over de I-55 gereden, zitten we weer in het Double Tree Hotel in Memphis en rusten we uit ter voorbereiding op onze eigen opnames in de Sun Studio. Great Expectations…..