I’m leavin’ on a jet plane

Don’t know when I’ll be back again

Oh babe, I hate to go…

Ik begon dit blog met een citaat van Paul Simon en eindig met een citaat van John Denver. Geeft en mooie samenvatting van een drie weken durende pelgrimage naar de roots van de hedendaagse muziek. It begins and ends with music.

Die roots hebben we gevonden en vooral ervaren. De bittere armoe en ellende van de cottonpickers in hun hutjes op de plantages, die er dankzij de muziek toch nog iets van wisten te maken, de gevoelens van onrust en rebellie van de rock’n’roll, die dankzij de muziek een uitlaatklep kregen, de explosie van creativiteit in New Orleans waar het levende bewijs werd en wordt geleverd dat heel veel verschillende mensen vanuit heel veel achtergronden en culturen samen kunnen leven met muziek als de verbindende factor en de jazz als ultieme verklanking van deze creativiteit. Tot aan de country die een heel goed beeld geeft van de ontwikkeling van de Amerikaanse samenleving van een sterk gesegregeerde maatschappij met een duidelijke bovenlaag en vele minder geemancipeerde en politiek ondervertegenwoordigde onderlagen tot een ‘melting pot’ van volken die samen deze fascinerende samenleving vormen. Zo braaf en oppervlakkig als de old-school country vaak is, zo kritisch en maatschappelijk betrokken is de hedendaagse muziek uit Nashville.
Je kunt er honderden boeken over lezen en duizenden cd’s draaien, je begrijpt ’t pas als je er bent. En je snapt ’t pas als je ’t begrijpt. (Nu begrijp ik ook wat Johan Cruyff met dat soort uitspraken bedoelt; verdomd, de man heeft nog gelijk ook.!)

http://www.youtube.com/Us-TVg40ExM?rel=0