Ik zou nog een berichtje schrijven over onze belevenissen in het Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Het gaat eigenlijk over een specifiek moment waarin ik ineens iets begreep dat ik nog niet eerder echt had begrepen, en het roerde me enorm. In dit geval bedoel ik niet het rationeel begrijpen, nee, juist het andere begrijpen, invoelen, ervaren, en in dit geval heel plotseling, de aha-erlebnis.

Op een van de eerste dagen in Memphis hebben we het huis van Elvis bezocht. En daar hoorde ik voor de zoveelste keer dat Elvis een ware revolutie bracht in de muziek, iets totaal nieuws etc etc.
Ook in de Sun studios kwam de revolutie van Elvis ter sprake. Ik heb er zelfs over geblogd. Nadat Sam Phillps naar de zwarte muziek had geluisterd en Elvis op het goede spoor zette bleek de laatste hier een enorm talent voor te hebben.
Ik weet dat. Maar een vis in het water kan wel rationeel weten
wat water is omdat iemand het hem vertelt, maar dat wil nog niet zeggen
dat hij ‘begrijpt’ wat water is.

Het Nashville Country Museum laat met heel veel muziekfragmenten en filmbeelden zien wat country is en hoe het zich heeft ontwikkeld. Van de eerste tokkeltjes tot de hedendaagse country-rock die, moet ik toegeven, behoorlijk swingt.
Maar wat helemaal niet swingt is de pure, oude country. En dat bleek de clou tot mijn aha.

Als ik zo’n museum instap duik ik erin. Ik bekijk alles en luister naar fragmenten. Ik stel me helemaal open voor het onderwerp. De muziek van Ierse immigranten, de horlepiep-achtige dans, de ontwikkelingen in verschillende delen van de USA, de zingende cowboys uit het hollywood van de jaren 40.

En toen kwamen de jaren 50. Het museum ontwijkt de controverses en de invloeden die de country verstoorden niet en bespreekt Elvis. En laat een stuk muziek van Elvis horen. En als bij een tienermeisje schieten de tranen me in de ogen. Dit is geweldige muziek. Dit is zo iets anders. Het maakt dat je gaat bewegen. Wow! De vis in het water was even een tijdje op het droge en voelde ineens wat een geweldige toevoeging dat water is. Ik begon niet te gillen als de meisjes op de filmfragmenten, ik blijf een dame uit Holland die een zekere leeftijd nadert, maar ineens begreep ik die meiden wel. De hormonen gierden ze door het lijf. Body music. Zo beschreef een van de heren die we eerder op de reis tegenkwamen de Zydeco muziek in tegenstelling tot de Cajun muziek. En hij trok er een wat vies gezicht bij.

Nou, ik weet waar mijn voorkeur ligt.
Misschien niet het effect dat het museum van Nashville wilde bereiken, maar geef mij maar de …tja…hoe noemen we het…water.