Blog Image

Just the Blog of Us...

america.jazzpodcast.nl

Verslag van onze reis langs "Old Man River" Mississippi...

Een klinkende munt valt in het hoofd van Esther

Music... Posted on 12/05/2011 02:02:36

Ik zou nog een berichtje schrijven over onze belevenissen in het Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Het gaat eigenlijk over een specifiek moment waarin ik ineens iets begreep dat ik nog niet eerder echt had begrepen, en het roerde me enorm. In dit geval bedoel ik niet het rationeel begrijpen, nee, juist het andere begrijpen, invoelen, ervaren, en in dit geval heel plotseling, de aha-erlebnis.

Op een van de eerste dagen in Memphis hebben we het huis van Elvis bezocht. En daar hoorde ik voor de zoveelste keer dat Elvis een ware revolutie bracht in de muziek, iets totaal nieuws etc etc.
Ook in de Sun studios kwam de revolutie van Elvis ter sprake. Ik heb er zelfs over geblogd. Nadat Sam Phillps naar de zwarte muziek had geluisterd en Elvis op het goede spoor zette bleek de laatste hier een enorm talent voor te hebben.
Ik weet dat. Maar een vis in het water kan wel rationeel weten
wat water is omdat iemand het hem vertelt, maar dat wil nog niet zeggen
dat hij ‘begrijpt’ wat water is.

Het Nashville Country Museum laat met heel veel muziekfragmenten en filmbeelden zien wat country is en hoe het zich heeft ontwikkeld. Van de eerste tokkeltjes tot de hedendaagse country-rock die, moet ik toegeven, behoorlijk swingt.
Maar wat helemaal niet swingt is de pure, oude country. En dat bleek de clou tot mijn aha.

Als ik zo’n museum instap duik ik erin. Ik bekijk alles en luister naar fragmenten. Ik stel me helemaal open voor het onderwerp. De muziek van Ierse immigranten, de horlepiep-achtige dans, de ontwikkelingen in verschillende delen van de USA, de zingende cowboys uit het hollywood van de jaren 40.

En toen kwamen de jaren 50. Het museum ontwijkt de controverses en de invloeden die de country verstoorden niet en bespreekt Elvis. En laat een stuk muziek van Elvis horen. En als bij een tienermeisje schieten de tranen me in de ogen. Dit is geweldige muziek. Dit is zo iets anders. Het maakt dat je gaat bewegen. Wow! De vis in het water was even een tijdje op het droge en voelde ineens wat een geweldige toevoeging dat water is. Ik begon niet te gillen als de meisjes op de filmfragmenten, ik blijf een dame uit Holland die een zekere leeftijd nadert, maar ineens begreep ik die meiden wel. De hormonen gierden ze door het lijf. Body music. Zo beschreef een van de heren die we eerder op de reis tegenkwamen de Zydeco muziek in tegenstelling tot de Cajun muziek. En hij trok er een wat vies gezicht bij.

Nou, ik weet waar mijn voorkeur ligt.
Misschien niet het effect dat het museum van Nashville wilde bereiken, maar geef mij maar de …tja…hoe noemen we het…water.



Last day in the US of A

On The Road... Posted on 11/05/2011 21:35:30

Vandaag is de laatste dag, morgen is een reisdag, die tel ik even niet mee.
Voor het eerst in mijn leven heb ik in de rij gestaan om een stuk electronica te kopen, Willem heeft nu zijn eigen iPad. De winkel ging 10 uur open. Na bot te hebben gevangen gisteren stonden we vandaag om 9:15 voor de deur en nog waren we nummer 5 in de rij. Maar goed, het is gelukt, er was nog een exemplaar met de gewenste specificaties.
Maar veel meer krijgen we er vandaag niet meer uit. Nog een toeristisch uitstapje zit er niet in. We zijn moe en heeeeel tevreden.

Willem zit naast me op de bank zijn nieuwe speeltje in te stellen en ik schrijf een blog.
Het is buiten 30 droge graden warm en binnen werkt de airco, ik vraag me af of ik nog van die bank af kom vandaag. Ik zal hierna nog een verslagje doen van ons bezoek gisteren aan het Country Museum, dat was echt heel leuk. Samen met het musiceren met onze gastheer en gastvrouw denk ik dat dat genoeg was voor twee dagen Nashville.

En de knop begint langzaam maar zeker te draaien naar thuis.
We gaan ons voorbereiden op “going home”.



Back in Memphis Again…

Music... Posted on 09/05/2011 08:51:38

En toen waren we weer terug in Memphis. Vandaag hadden we onze date in de Sun-Studio voor een opnamesessie. Wauw.. wat een ervaring. Op dezelfde plaats staan waar Elvis zijn carrière begon, waar Johnny Cash zijn grootste hits opnam, waar Jerry Lee Lewis zijn eerste platen maakte, waar Roy Orbison voor het eerst “Crying” op de plaat zette, waar U2 en B.B. King hun “Where The Street Have No Name” opnamen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik moet je zeggen, het is een heel bijzonder gevoel om op die plek opnames te maken. Het resultaat laten we nog je nog wel horen, eenmaal terug in Nederland.

Een paar plaatjes van deze heilige grond:
De gouden en platina platen hangen tot in de wc…
Esther zingt hier “Liefde van Later” terwijl Elvis en Jerry Lee Lewis goedkeurend toekijken…
… en ik haar begeleid. (Het kruisje op de grond is de plek waar Elvis zijn eerste hit “That’s Allright Mamma” inzong.)

Ik had een hele harem aan ‘houten vrouwen’ ter beschikking…
…maar heb uiteindelijk alle opnames gedaan met de Johnny Cash Gibson gitaar.

Jeff Davidson, onze opnametechnicus, had er net een week met Acda en de Munnik opzitten. De achternamen van de heren wist ‘ie niet zo precies meer, maar “Paul and Thomas were great fun!”

Op deze mythische plek te zijn was al geweldig; dat ik er ooit nog eens opnames zou maken was voor mij ondenkbaar. Dankzij Esther’s doortastendheid is dat er toch van gekomen. “Nil Volentibus Arduum”, Dankjewel Esther!

(En het allerleukste is: de opnames zijn hartstikke mooi geworden. Vond Jeff ook, en die kan er over meepraten…)



Dinner blues in Jackson

On The Road... Posted on 08/05/2011 23:40:21

Op pad van Breaux Bridge naar Jackson, onze tussenstop op weg naar Memphis.
Op speciaal verzoek hier een stukje snelweg met de typerende gele streep aan de linkerkant van de weg. Handig om – als je de weg in tegenovergestelde richting niet kunt zien – te bepalen of je tegenliggers kunt verwachten. In dit geval niet dus.
De Interstate 55 gaat rechtstreeks naar Jackson. De TomTom gaf aan: over 200 mijl rechtsaf.

En speciaal voor Reiny de aankomst bij het hotel in Jackson:
Bedankt voor het uitlenen van de koffer!

Jackson is de hoofdstad van Mississippi en in de gidsen afficheert het zichzelf als bluesstad. Maar onze conclusie is anders. Het is een bestuurdersstad, veel overheidsgebouwen, en grote rust in het weekend. Het is ook een medische stad. Echt heel veel ziekenhuizen, baptist cancer centre, methodist cancer centre, childrens hospital, institute voor deaf and blind etcetera. En een grote, waarschijnlijk medische, universiteit. Ook bijbehorende villawijken voor alle professoren en medici.

En Fine Dining! De Amerikaanse versie van sjiek uit eten. Nu zouden we het krijgen. Na een volle week crawfish hadden we beiden onmeunige trek in een lapje rood vlees. En restaurant Sophia’s zou het ons leveren. In onze speciaal hiervoor meegenomen nette kleren gingen we zitten. We kregen meteen een kaart met de specials toegestopt. Deze werd 3 minuten later uit onze handen gegrist door een blonde damee en vervangen door de standaard menukaart. “Sorry, the specials are out.” Geen nood, deze kaart had een fillet mignon van Black Angus als enige, maar aantrekkelijk rundvleesgrecht staan. Toen een dame met zwart haar de bestelling kwam opnemen zei ze:”Did she tell you that we are out of beef?” Nee, dat had de blonde niet gezegd. We namen 10 minuten de tijd om van de teleurstelling te bekomen, onze opties te overwegen en uiteindelijk een fraaie witte wijn en scallops te bestellen. De dame met zwart haar nam de bestelling op en toen ze hoorde dat we uit Nederland kwamen riep ze :”O! I love your medical health system!” Niet de gebruikelijke manier waarop we worden bejegend. Meestal gaat het over de tulpen, van Gogh of het beeld van de kleine zeemeermin(!). Deze was nieuw voor ons. Ze bleek een student politicologie te zijn, vandaar….
Bij het serveren van het voorgerecht stond ze echter voor een zware taak:”We have only one dish of scallops.” Het werd lachwekkend, hoewel haar het lachen wel verging. Dus bestelden we een ander visgerecht erbij en deelden de buit. De politicologe in spe heeft ons wel flinke heftige Irish Coffee gemixt en op speciaal verzoek met ongezoete room die ze daartoe zelf heeft geklopt. Zij kreeg een fikse tip, jammer in dit geval dat we de kok niet apart konden ont-tippen.

Dat was Jackson.

Inmiddels hebben we weer 200 mijl over de I-55 gereden, zitten we weer in het Double Tree Hotel in Memphis en rusten we uit ter voorbereiding op onze eigen opnames in de Sun Studio. Great Expectations…..



Jazz en moeilijke jazz op het Jazzfest

Music... Posted on 06/05/2011 16:45:27

Ons bezoek aan Nawlins kreeg gisteren een prachtige finale op het New Orleans Jazz and Heritage Festival, Jazzfest in het kort.
Naar aanleiding van alles dat we tot nu toe hadden gehoord hebben we geprobeerd conclusies te trekken over jazz, de origine van jazz en wat onze voorkeur daarin in.
Jazz is van oorsprong dansmuziek. Dat is iets dat heel duidelijk is geworden. En aangezien ik graag dans (Esther schrijft deze blog, even in de gaten houden;) vind ik dat heerlijke muziek. Ook de originele New Orleans jazz is dansmuziek. Het ligt veel dichter bij de dixielandmuziek dan ik dacht. En de hele week zien we mensen dansen. Virtuoos of gewoon lekker, stelletjes of single, het kan allemaal en het gebeurt ook allemaal.
Hier een paar dansende stelletjes bij aanvang van deze Jazzfest-dag om 11:30.
In onze eigen Jazzjoint de Tor in Enschede wordt bijvoorbeeld nooit gedanst. Jammer hoor. Jazz om te swingen, om even lekker los te gaan, het werk te vergeten, om plezier te maken. Dat was en is voor velen de functie van Jazz.

Dus ik dacht dat ik het allemaal mooi op een rijtje had, ik zou als herboren jazzliefhebber terugkomen in Nederland. En toen draaide alles weer om.
In de tent van een jazz-zender die we inmiddels zeer zijn gaan waarderen, wwoz, hebben we het hele optreden van Christian Scott meegemaakt, een jonge trompetist die zichzelf als minimalist en progressive neerzet. Wij gebruiken hier de geuzennaam “moeilijke jazz” voor. Op het North Sea Jazz festival wordt dit “Modern Creative” genoemd. Het was ook behoorlijk heftig, veel decibellen, en ik hoef dit ook zeker niet iedere dag te horen. Maar dit ging ergens over. De enige balad die ze deden raakte me diep van binnen. Het was warm, licht droevig, troostrijk. Een ander stuk zal vol woede en wanhoop, was ook getiteld “Klu Klux Police Department”, naar aanleiding van een recent incident dat hij zelf had gehad.

Het eerste optreden deze week dat me raakte op een andere manier dan te plezieren. Het was na alle dansmuziek ook een beetje een verademing.

Deze muziek heet ook Jazz. En eigenlijk vind ik dat ze er een andere naam voor moeten verzinnen. Want het staat ver verwijderd van de dansmuziek die we de rest van de week hadden gehoord.



De laatste etappe is gepland

On The Road... Posted on 05/05/2011 01:48:30

Nog twee dagen New Orleans en dan weer naar het noorden.
We hebben alle hotels en B&B’s geboekt. Als alles volgens plan verloopt gaat het volgende gebeuren:
– Vrijdag 2 uur rijden naar Breaux Bridge om nog een keer in de Zydeco te duiken tijdens het crawfish festival.
– Zaterdag 4 uur rijden naar Jackson, een belangrijke plaats in de bluesgeschiedenis en de hoofdstad van Mississippi. Blues dus, maar we weten nog niet waar of van wie.
– Zondag 4 uur rijden naar Memphis alwaar wij onze eigen muziekprestaties laten vastleggen in the Sun Studio.
– Maandag 4 uur rijden naar Nashville voor het laatste hoofdstuk: de Country. We verblijven dan een paar dagen in huis bij een componistenstel. Hopelijk kunnen we daar samen ook wat spelen.
– Donderdag weer 4 uur terug naar Mempis en 10 uur terug naar the Netherlands….



Hot Stuff in the Corn and Crab Bisque

Food... Posted on 05/05/2011 01:41:58

Vanmiddag zijn we naar een kookpresentatie geweest. Op zoek naar het geheim van de Cajun keuken. We zijn er niet helemaal achter gekomen, maar een aantal interessante zaken toch geleerd. En niet alleen over koken. Die Amerikanen kunnen het wel hoor, een verhaal vertellen. De masterclass kwam neer op een 90 minuten durende stand-up comedyshow van de kok over de geschiedenis van Louisiana en New Orleans terwijl hij een drie-gangenmenu kookte. Tussen de geschiedenislessen in werd het koken toegelicht. Deze hele show stond in het teken van de volgende stelling van onze kok: de geschiedenis wordt herschreven in het voordeel van de huidige heersers, de keuken van een streek kan niet herschreven worden en vertelt daarom het echte verhaal.
Hier onze chef/comedian William. Hij komt zelf uit Holland, Michigan en heeft ons met een fraai plaatsje gematst. In ruil daarvoor moesten we even voor de hele klas van 30 toeristen in het Hollandse spotlampje zitten. Prima.

Okee, wat is het geheim van de Cajun keuken. Ik zou zeggen: kom vooral een keertje bij ons eten, dan laat Willem het proeven. Maar nu wil Willem toch wel heel graag dat ik ter zake kom.
De Cajun keuken is in principe Frans Katholiek. Dat betekent in de uitleg van William:
1. De basis is de roux. En die mag in tegenstelling tot wat ik altijd van mijn moeder had geleerd, best bruin worden, ieder gerecht een eigen kleur roux.
2. Vervolgens wordt het bruinen van de roux op het gewenste moment gestopt met de heilige driee-enheid van ui, bleekselderij en groene paprika.
3. De paus is onmisbaar, dat is namelijk de knoflook.
4. Zonder de zegen van peterselie wordt het niet wat.
(serieus, zo zei hij het)
Verder zijn kruiden belangrijk, en daar komt het stukje dat we nog niet hebben achterhaald, welke kruiden zijn dat nou precies? William werd gesponsord door “Joe’s Stuff” en op de potjes met het kruiden mengsel stond als ingredient “Herbs”. In ieder geval ruim rode peper.



Old School Cajun

Music... Posted on 01/05/2011 00:54:07

Om het verhaal van Lafayette compleet te maken hebben we op de laatste avond nog echt Cajun gehoord. Dit is de muziek van de white folks. De acadien, de fransen die uit Canada naar deze streken kwamen. Deze muziek is wat minder een combinatie van culturen, deze muziek heeft zijn oorsprong in de franse en keltische muziek, maar het werd heel duidelijk dat dit andere koek is dan de Zydeco. In die laatste muziek zitten dezelfde elementen, aangevuld met de muziek van de zwarten, afrikaanse ritmes die maken dat de voeten niet rustig kunnen blijven staan, althans die van mij.
Maar Cajun, leuk om even te horen, heeft hele rechte ritmes, 1-2-3-4, 1-2-3-4, meer voor stijldansen dan voor swingen. Typisch Cajun is de fiddle en mandoline, maar juist geen wasbord. Wel hebben beiden een trekzak.
Joe Savoy and the Cajun Country Revival. Niet helemaal mijn muziek, maar zeer bedreven muzikanten, dat moet gezegd.



Thank you, Denise!

On The Road... Posted on 01/05/2011 00:45:16

Today we arrived at our new place for the coming 5 days in New Orleans.
But before we start this new chapter of our tour, we want to thank our host Denise for giving us such a good time in Lafayette.

So here are Denise and Boots.
And below Denise and Willem on the porch, doing what they both do best: enjoying wine with good food.

Boots was sad to see us leave (or damned tired of us and relieved, who knows?)



See you later, alligator

and More... Posted on 01/05/2011 00:27:27

Goede tip van onze landlady, Denise: een Swamp Tour in de Bayou and Swamps van Lafayette. Er is een verschil tussen een swamp en een bayou, John de kapitein heeft het nog zo uitgelegd, maar ik ben het vergeten.
In ieder geval: wij zaten met 10 toeristen in een bootje en lieten ons rondvaren op zoek naar …vooral alligators.

De Swamps staan vol met cypressen met een fraai brede onderkant:

En daar was-ie dan, de alligator:

En hier zijn/haar neefje verstopt is het groen: (kop komt links uit het water, staart rechts)

Een beest uit het water trekken ging iets te ver, maar John laat ons wel een plant zien met waterwortels en al:
Na 2 uur was het ook wel weer mooi geweest. De zon brandde heftig en we hadden dorst. John agreed and let us go.



Volgende »