Blog Image

Just the Blog of Us...

america.jazzpodcast.nl

Verslag van onze reis langs "Old Man River" Mississippi...

Al Signo…

Music... Posted on 12/05/2011 14:55:07

I’m leavin’ on a jet plane

Don’t know when I’ll be back again

Oh babe, I hate to go…

Ik begon dit blog met een citaat van Paul Simon en eindig met een citaat van John Denver. Geeft en mooie samenvatting van een drie weken durende pelgrimage naar de roots van de hedendaagse muziek. It begins and ends with music.

Die roots hebben we gevonden en vooral ervaren. De bittere armoe en ellende van de cottonpickers in hun hutjes op de plantages, die er dankzij de muziek toch nog iets van wisten te maken, de gevoelens van onrust en rebellie van de rock’n’roll, die dankzij de muziek een uitlaatklep kregen, de explosie van creativiteit in New Orleans waar het levende bewijs werd en wordt geleverd dat heel veel verschillende mensen vanuit heel veel achtergronden en culturen samen kunnen leven met muziek als de verbindende factor en de jazz als ultieme verklanking van deze creativiteit. Tot aan de country die een heel goed beeld geeft van de ontwikkeling van de Amerikaanse samenleving van een sterk gesegregeerde maatschappij met een duidelijke bovenlaag en vele minder geemancipeerde en politiek ondervertegenwoordigde onderlagen tot een ‘melting pot’ van volken die samen deze fascinerende samenleving vormen. Zo braaf en oppervlakkig als de old-school country vaak is, zo kritisch en maatschappelijk betrokken is de hedendaagse muziek uit Nashville.
Je kunt er honderden boeken over lezen en duizenden cd’s draaien, je begrijpt ’t pas als je er bent. En je snapt ’t pas als je ’t begrijpt. (Nu begrijp ik ook wat Johan Cruyff met dat soort uitspraken bedoelt; verdomd, de man heeft nog gelijk ook.!)

http://www.youtube.com/Us-TVg40ExM?rel=0



Nashville, YeeHaa

Music... Posted on 11/05/2011 04:53:54

Howdie Folks! We’re back again.
We zitten nu in Nashville, the Capitol of Country Music, voor de laatste etappe van onze muzikale pelgrimage. We zijn te gast bij Holly en Barry Tashian in hun appartement dat helemaal muziek uitstraalt.
Ziehier de frontdoor van ons country-home.
We hebben zelfs een eigen vleugel tot onze beschikking. (Hebben we thuis niet eens..) Verder een eigen sjieke dining-room en een fully equipped kitchen, waar ik de meteen maar even dankbaar gebruik van heb gemaakt. Er gaat immers niets boven een degelijk home-cooked meal!

De Tashians zijn geweldige hosts. Zowel Holly als Barry zijn muzikant en verdienen daar een goede boterham mee. Ze spelen samen in een duo en in een blue-grass band en schrijven veel voor andere musici. Zo hebben ze geschreven voor Gram Parsons, Kenny Rodgers, Daniel O Donnor en zelfs Solomon Burke. Ook was Barry tien jaar lang de gitarist in de band van niemand minder dan Emmylou Harris. Ze concentreren zich nu voornamelijk op het echte old-school blue-grass werk. (Website>>)

De tweede avond dat we hier waren hebben we samen muziek gemaakt. Holly op de contrabas, Barry en ondergetekende op de gitaar en Esther, Barry en Holly namen samen de zangpartijen voor hun rekening. Errug leuk en ook erg leerzaam. ’t Is voor ’t eerst dat we allebei vol overgave country-liedjes speelden/zongen en we hebben de Tashians een beetje ingewijd in onze stijl muziek. De gezamenlijk versie van “Bei Mir Bist Du Schon”, compleet met driestemmige zang en scat-solo van Esther klonk fantastisch. Dat vond ook de buurman Bob die voor de gezelligheid even langs kwam. Ik heb zelfs nog wat opnames gemaakt; die laat ik thuis nog wel ‘ns horen.

Je merkt ‘t: ook deze laatste etappe is vol verrassingen en (muzikale) ontdekkingen. En eens te meer blijkt ons maar weer dat muziek “the international language” is.

See y’all Folks….YeeHaa!



Crawfish & Cajun

Music... Posted on 08/05/2011 23:06:32

Op aanraden van onze muzikale vrienden van Des Fais Do Do hebben we de steven van onze Caddillac gewend richting Breax Bridge, waar jaarlijks het “Crawfish Festival” wordt georganiseerd.

Voor niet-ingewijden: crawfish is de verzamelnaam voor alle kruipende (crawling) waterdieren. Dus krabben, kreeften, garnalen en meer van dergelijk spul. In Nederland een delicatesse en alleen te vinden op de menu’s van exclusieve restaurants, hier in Louisiana is dat wel anders. Iedere tent, van chic restaurant tot derde-rangs snackbar serveert een of meerdere crawfish-varianten. De ‘echte’ crawfish als kreeften en -vooral- rivierkreeftjes, en crabs (krab) maar ook schrimps (garnalen) in alle soorten en maten en ander niet kruipend seafood zoals clamps (zoetwater-mosselen, in Italie beter bekend als vongole), scallops (St. Jacobs-schelpen), oysters (oesters) en mosselen, hoewel die laasten het niet halen bij onze Zeeuwse variant.

Wie een uitleg wil van alles wat je kunt doen met al die beestjes, kan ik de film Forrest Gump aanraden. Daarin zit een scene waarin Bubba, de Vietnam-strijdmakker en beste vriend van hoofdpersoon Forrest Gump, uitlegt wat je allemaal met schrimps kunt:
https://youtube.com/watch?v=09KL2HUXE6Q%3Frel%3D0
Enniewee, We kwamen niet alleen voor de culinaire mogelijkheden van Louisiana, maar ook voor de muziek. Bij Crawfish hoort Cajun music. Op het festival was zelfs een vertegenwoordiging van de officiele CFMA, the Cajun French Music Association. Deze club spant zich in om de Cajun music en het cultureel erfgoed van de Acadiens te behouden en te promoten. (een soort Preservation Hall voor de Cajun, zogezegd.)
Zij delen jaarlijks een Award uit, Le Cajun, voor de Band of the Year, de beste accordionist, de beste fiddler, de beste zanger etc. etc. En ook voor de beste plaatopname van Cajun-music. Zij waren erg verheugd te horen dat ook in Europa Cajun werd gemaakt en beloofden de Live CD van Des Fais Do Do te laten beoordelen door de jury en, bij voldoende kwaliteit, mee te laten dingen voor Le Cajun van volgend jaar. Dus, mannen van Des Fais Do Do, in het uiterste geval moeten jullie volgend jaar naar Louisiana voor de prijsuitreiking. Noemen jullie ons in de ” Thank-You Speech?”



Do You Know What It Means…

Music... Posted on 07/05/2011 05:35:02

https://youtube.com/watch?v=m4jU8IQK5b0%3Frel%3D0
Do You Know What It Means To Miss New Orleans? Wij vanaf vandaag wel! Geweldige stad, fantastische dingen gezien en gehoord, veel indruk gemaakt. En wat heeft het meeste indruk gemaakt? Tja, moelijk te zeggen op dit moment. Moet je me over een paar weken nog maar ‘ns vragen.

We zijn de Preservation Hall geweest. Opgericht om de unieke muziek van New Orleans te behouden voor latere generaties. Goed initiatief maar de uitwerking viel nogal tegen. Een ietwat bedaagd gezelschap heren op leeftijd maakte heel bedreven maar ook een beetje ongeinspireerd muziek. Keurig in de New Orleans jazzstijl. Keurig in ’t pak. Keurig op tijd beginnend. Allemaal keurig. En dus een beetje voorspelbaar. Niet echt het WOW-effect, zal ik maar zeggen.

Voor de echte verrassingen moet je op The Frechmen zijn. Net even buiten the French Quarter en precies op de grens met Bywater, waar wij ons shotgun house hadden. Een straat vol met juke-joints en music club met illustere namen als de Snug Harbor, The Spotted Cat, Yukozaki, The Apple Barrel en The Blue Nile. Iedere avond live muziek, meerder bands per avond. Bijna allemaal spelen ze “for-the-bucket”, dus voor hetgeen ze met de tip-bucket bij elkaar halen. Hoewel dat nog behoorlijk kan oplopen als ’t publiek enthousiast is. Alleen als er ergens hele grote namen spelen zoals de Radiators of een van de Marsalis- of Neville-familie, wordt er entree gevraagd. Maar het overgrote deel is vrij toegankelijk en je bepaalt zelf wat je het waard vindt.

Wat me opviel in The Frenchmen is de revival van de oude stijl New Orleans. Niet geinitieerd door een instituut dat daarvoor is opgericht zoals The Preservation Hall o.i.d., maar vanuit de muzikanten zelf. Naast heel veel moderne mengvormen van alle soorten jazz, blues en aanverwanten, vind je hier veel jonge gedreven bands die zich met een enorm fanatisme toeleggen op het spelen van die oude-stijl dansmuziek. Compleet met een aanhang van jonge mensen die even fanatiek de stijldansen van de roaring twenties bezigen: de jive, de charleston, de tap-dance. Compleet met bijbehorende outfits. Geweldig leuk en enorm opzwepend en aanstekelijk. Waar ik bij de heren van Preservation Hall bijna in slaap viel, kreeg ik hier de neiging om te dansen. (En dat zegt wat, vraag maar aan Esther.)
Nee, wat betreft het in stand houden van de oude stijl New Orleans muziek: dat zit wel snor. Wynton Marsalis kan tevreden zijn!



NOT the Place To Be…

Music... Posted on 05/05/2011 01:23:29

Allemaal juichverhalen over hoe leuk en gezellig het hier is en hoe vol van muziek deze stad is. Je zou bijna gaan denken dat er hier helemaal geen slechte muziek wordt gemaakt of gedraaid. Voor een ietwat objectiever en vollediger beeld: dat is bepaald niet zo. Er wordt hier heel erg goed gemusiceerd, maar ook heel erg slecht. Een drummer die een glanzende carriere als houthakker is misgelopen, een zangeres die haar stem beter had kunnen lenen aan een anti-muizen campagne, zo schrikbarend vals als zij een jankende kat imiteerde, terwijl ze waarschijnlijk dacht een verbluffend goede interpretatie van Billy Holiday weg te zetten, een gitarist die net de eerste les van het “fingerpicking for dummies” zonder al te veel succes had doorgewerkt en meende dat die schamele basis voldoende was voor een goedgevulde tip-bucket: je komt ’t hier allemaal ook tegen.

Maar wat spant de kroon? Bourbon Street! Pardon? Ja inderdaad: Bourbon Street!
De meest bezongen straat in New Orleans (en misschien ook wel in de rest van USA), waar het volgens de legenden allemaal is begonnen en waar je het muzikale Nirvana verwacht, blijkt nog een slag erger te zijn de het Damrak of het Rembrandsplein op zaterdagavond.
Knetterharde, trommelvlies-tergende kolereherrie uit zichzelf als music-bars aanprijzende etablissementen worden afgewisseld met hoerententen uit de Hustler-franchiseketen van Larry Flint, ook niet bepaald het toppunt van verfijning en goede smaak.

Het zal vroeger allemaal vast anders, beter, smaakvoller zijn geweest, maar ons zie je niet meer terug. Bourbon Street: defenitely NOT the place to be…



Katrina en later

and More... Posted on 04/05/2011 05:05:29

Bijna iedereen denkt bij de naam New Orleans ook aan Katrina. De hurricane die 800 doden in deze stad veroorzaakte en 200.000 huizen vernielde. Veel termen uit deze stad ken ik pas sinds de verhalen over Katrina en zullen voor mij altijd hiermee geassocieerd worden. De Superdome bijvoorbeeld, waar 30.000 mensen dagenlang zonder voldoende eten, water en sanitair hebben doorgebracht. Of de Lower Ninth Ward, de wijk bevolkt door de armen van de stad die geen auto hadden om de stad te verlaten en dus de watergolf over zich heen hebben gekregen.
Wat is er nu nog van te zien in New Orleans?
Ten eerste wordt er ook door de stad zelf veel aandacht aan besteed. De city tour die iedere toeristische stad heeft heet hier “City and Katrina tour”. We zijn met de bus door de Ninth Ward gereden en hebben huizen gezien die nog steeds niet herbouwd zijn en ook een aantal projecten waar door vrijwillgers wordt gebouwd. Veel mensen kunnen de herbouw van hun huis niet betalen. De hypotheek op het oude huis is er nog, de verzekering dekt geen natuurgeweld, dus hoe moet je dat dan betalen? Er zijn veel, misschien wel meer dan 10 grote projecten, financieel gesteund door rijke beroemde Amerikanen waaronder Brad Pitt en Harry Conninck Jr. die met vrijwilligers bouwen en renteloze hypotheken regelen. De eigenaren moeten vervolgens zelf ook 400 uur arbeid in de bouw van het eigen huis of dat van de buren steken.
Verder is er een nieuwe tv serie van HBO getiteld “Treme” (met de nadruk op de laatste lettergreep, dus trummmee). Dit is de naam van een andere wijk in de stad. De serie begint net aan zijn tweede seizoen, we hebben de dvd van het eerste seizoen gekocht. Veel lof over deze serie en hoe de cultuur van New Orleans en haar muziek worden vormgegeven. Het uitkomen van de dvd van het eerste seizoen is groot nieuws, de cast komt hier signeren en je kunt zelfs meespelen in massascenes deze week als je wilt.De essentie van de serie is dat de stad gewond, maar niet gebroken is. The spirit of New Orleans is still alive, New Orleans is still a great city.
Eerlijk gezegd gaat het hele verhaal veel meer betekenen voor ons nu we de stad echt zien. Destijds waren we deze reis al van plan en hebben veel materiaal gezien over de ramp en de gevolgen ervan. Onder andere de film “When the levees broke” van Spike Lee met prachtige muziek van Terence Blanchard. Maar toch, nu we met eigen ogen zien dat de stad er inderdaad zo uit ziet, met al die houten huizen en de brandende zon en de prachtige muziek, nu herhalen we de film in gedachten en is het alsof we hem opnieuw zien.

En wat nu pas echt goed tot me doordringt is dat Katrina niet de directe oorzaak van de ramp was. Katrina heeft de Mississippi teruggeblazen naar het noorden. En daar is Lake Pontchartrain. Een meer, ongeveer 150% van de omvang van ons IJsselmeer. We zijn er vandaag met de auto overheen gereden, er loopt een 40 kilometer lange brug overheen. Het waterpeil in dit meer werd zes jaar geleden door Katrina’s kracht te hoog en haar dijken zijn doorgebroken. Dus het water kwam van het Noorden. Juist de wijken in het Zuiden van de stad tegen de rivier aan waren veilig, deze lagen boven zeeniveau. 80% van de stad is echter ondergelopen en bij onze tour zijn hele wijken aangewezen die 2 of 3 meter onder water hebben gestaan.
En de grote klacht is dan ook dat dit geen natuurramp was maar een ramp veroorzaakt door mensen. De dijken waren onvoldoende en dat wist men ook, tientallen rapporten getuigden daarvan, maar het budget voor dijkbewaking was al jaren verminderd ten behoeve van verhoging van de militaire uitgaven om ene Houssein uit zijn hol te jagen. Het zal je maar gebeuren….



Happy JazzFest

Music... Posted on 03/05/2011 18:09:20

Al een paar dagen radiostilte op deze Blog. Geen wonder, want we zijn New Orleans ingedoken en aan verslagen schrijven helemaal niet meer toegekomen.
We zijn hier tijdens het jaarlijkse New Orleans Jazz and Heritage Festival, kortweg JazzFest. Een gigantisch muziekfestival dat echt leeft onder de bevolking. Je moet niet vreemd opkijken als iemand je in de supermarkt of op straat een “Happy JazzFest” toewenst. Het JazzFest speelt zich overdag af op het terrein van de renbaan en ‘savonds in downtown New Orleans, met name in en rondom het French Quarter.

Die wijk is zo overdonderend, dat we aan dat hele festival op de renbaan nog niet ijn toegekomen. Overal is hier muziek. Jazz, blues, gospel, brass, a capella zang, cuban, latin; noem maar op. Een van topacts op de renbaan is zelfs Bon Jovi. En om dat nou Jazz te noemen gaat zelfs mij te ver, maar goed, de kachel moet branden, zullen we maar zeggen en je hoeft er niet naartoe want een podium verderop staat Sonny Rollins te toeteren, dus dan is de keuze makkelijk gemaakt!.

We gaan je hier niet vervelen met opsommingen van bands die we hebben gezien en gehoord, want als je er niet bij bent geweest zegt ’t niet zoveel en in foto’s kun je nou eenmaal geen muziek overbrengen. Maar toch een paar plaatjes en praatjes om je een indruk te geven:
Op de kruising van Charles-Street en Royal-Street kwamen we drie a-capella zingende heren tegen. Zeg maar de mannelijke en Amerikaanse versie van Truus Gaat Uit Wandelen. (Nico Goes to N’Awlins, zogezegd) Daar moest Esther natuurlijk mee op de foto en een stukkie meezingen.
In de Spotted Cat (waarover later meer) kwamen we aan de praat met Harold. Harold is een trompettist van 84 die nog bijna dagelijks speelt in verschillende bandjes en al zijn hele leven lang actief is in New Orleans. Hij heeft ’t dus nog meegemaakt dat Louis Armstrong op deze zelfde plek stond en dat Sydney Bechet hier zijn Petite Fleur uit zijn cornet perste. Een wandelend stuk jazzgeschiedenis en het beste bewijs dat muziek je jong houdt!
Op straat kom je de leukste muziek tegen. Authentiek, origineel, gedreven. Dit clubje maakte een soort van Hillbilly BlueGrass. Let even op de bassist. Bij gebrek aan een echte contrabas neem je gewoon een wasteil, je bevestigt in het midden van de bodem een stevig stuk touw dat je aan de andere kant vastknoopt aan een bezemsteel. Die zet je op de teil en klaar is Kees (eh… Bas). Door aan de bezemsteel te gaan ‘hangen’ verhoog of verlaag je de kracht die op het touw staat en daarmee de toonhoogte. Plukken maar! Klonk fantastisch; grote pret!
Jong geleerd is oud gedaan. Dat geldt niet alleen voor ’t meiske dat hier voor de band staat te dansen en van geen ophouden wist (ook al wilden haar ouders verder lopen) maar ook voor de muzikanten zelf. Je ziet hier heel veel brassbandjes bestaande uit jongelui die zeer aanstekelijk en vol overgave funky, swingende brassmuziek maken. Veel Duke Ellington stukken, maar ook opgefunkte en verjazzte volksdeuntjes en popsongs. Ach ja, je kunt overal jazz van maken, nietwaar?

En is dit nou kinderarbeid? ’t Zal best, maar zolang het speelplezier er van af spettert, heb ik er geen moeite mee. En zij ook niet, zo te zien en zo te horen.
De jongste muzikant die we tegenkwamen was de drumster van deze band. Een meisje van zo’n acht, negen jaar oud die tussen de verschillende sets door gewoon met haar skateboard en springstok speelde. (rechts onderaan op de foto). Samen met je moeder, je grote broer en je -aangetrouwde- oom op zondagmiddag muziek maken, wat wil je nog meer? We hebben een tijdje erbij gestaan. In de tip-buckets valt een gestage stroom dollarbiljetten, dus waarschijnlijk kan dit prima uit.



Naw’lins, here we are..

On The Road... Posted on 01/05/2011 21:11:56

Daar zijn we dan: New Orleans. “Naw’lins” zoals de locals het uitspreken met dat typische knauwende southern accent.
In Naw’lins hebben we een huis gehuurd van Ariane en Bob in de hippe wijk Bywater, vlak naast het French Quarter. Bywater is een woonwijk waar vroeger de Franse en Creoolse settlers woonden en tegenwoodig veel kunstenaars en muzikanten zitten. Met de toename van het toerisme in het French Quarter stegen de huizenprijzen daar tot dergelijke abominabele prijzen , dat de bewoners uitweken naar naastgelegen wijken, die daardoor ineens heel erg hip werden. Wat de Jordaan is in Amsterdam, is Bywater in New Orleans.
We zitten hier in een prachtig huis, een zogenaamde shotgun. Langgerekt en smal, met alle kamers achter elkaar geplaatst en de deuren in elkaars verlengde. Als je alle deuren open zet en je schiet een pistool af, dan gaat de kogel zo door het hele huis, zonder ergens iets te raken. Vandaar de naam “shotgun”.
Een impressie van ons home away from home:
de kitchen
de eetkamer
Willem in de zitkamer
Esther aan ’t werk aan deze blog
De slaapkamer

Zoals je ziet, een prachtig huis, vlak bij het French Quarter, in een leuke wijk, met een van de beste restaurants van Nawlins aan de overkant voor weinig geld gehuurd voor een week. Hier houden we ’t wel even vol!

We hebben dit paradijsje overigens gevonden via www.airbnb.com. Een website waar particulieren die voor kortere of langere tijd een kamer, een aantal kamers, een appartement of, zoals in dit geval, een heel huis in de aanbieding hebben, zich kunnen inschrijven. Ideaal systeem en je ontmoet de leukste mensen. (Onze vorige gastvrouw Denise hebben we ook via deze site gevonden.) aanrader!

In een volgend blog vertellen we iets meer over Bywater, New Orleans en de gevolgen van Katrina. Nu eerst op naar het JazzFest. (Daar kwamen we tenslotte voor..)



The International Language

Music... Posted on 30/04/2011 01:04:55

Het Festival International de Louisiana in Lafayette (website>>) is een geweldig muziekfeest. Niet alleen Cajun of Zydeco, hoewel je die stijlen hier natuurlijk wel heel veel tegenkomt, maar ze afficheren zich heel uitdrukkelijk als een internationaal festival met muziek uit de hele wereld. Muziek is de enige internationale taal, is het devies. Hoor je ’t ook ‘ns van een ander.
Zo kwamen we de Masterdrummers of Burundi tegen: een slagwerkspektakel waarbij Slagerij van Kampen (letterlijk) verbleekt.

En ook een gast uit Mali die stevige rock ‘n’ roll vermengt met authentieke Malinese instrumenten. Fantastische sound, swingt als een trein.

En ook Sonny Laundrette, afkomstig uit Lafayette en nu een hele grote naam. Ik had grote verwachtingen van de man, omdat hij faam heeft gemaakt met zijn fingerpicking- en slide-guitar spel. Maar hij heeft zich ‘bekeerd’ tot de stevige stampende rock. (Valt toch waarschijnlijk meer in te verdienen.) Jammer.
Zoals zo vaak op festivals vind je het echte interessante werk op de kleinere podia en in de plaatselijke hang-outs. Zo ook hier. The Place To Be is hier de Blue Moon Saloon, waar lokale en regionale bands de sterren van de hemel (en van het podium) spelen. Man, do they know how to tickle the Ivory..? Woensdag speelde de “Lil Band ‘O Gold”, stevige southern rock met saxen, slide guitar, gitaar, bas, drums en zang. Donderdag kregen we helemaal waar voor ons geld met “Cedric Watson & Bijou Creole”. Zydeco met een twist. Zang, gitaar, bas, drums, trekzak, klarinet en een bijzonder virtuoze wasbord speler. Dansmuziek optima forma.
Veel mensen ontmoet, veel leuke gesprekken en gesprekjes gevoerd, Esther vond ’t ook errug gezellig…

Er werd ook nog een wasbordspeelster van 74 jaar aangevoerd. Ze heeft een nummertje meegespeeld.



Allez Dansez!

Music... Posted on 28/04/2011 23:06:40

Paul Simon zong ’t in “That Was Your Mother”:

“Well, I’m standing on the corner of Lafayette, state of Louisiana

Wondering where a city boy could go?
To get a little conversation, drink a little red wine

Catch a little bit of those cajun girls, dancing to zydeco…”

Je begrijpt ’t al: we zijn aanbeland in Lafayette. The Lafayette Festival Internationale. De dag van aankomst belandden we meteen in een fraaie discussie over muzikale authenticiteit, wat wel en wat niet is toegestaan en dat soort stammenstrijden. We waren bij het Vermillion Village, een soort van openluchtmuseum waar de geschiedenis van de Cajuns uit de doeken wordt gedaan en waar je nagebouwde semi-authentieke gebouwen en huisjes uit de pionierstijd van de bewoners van deze streek kunt bekijken.

De Cajuns zijn genoemd naar de Acadians, een groep settlers die, oorspronkelijk afkomstig uit Europa, zich vestigden in Nova Scotia, in het huidige Canada. Die streek noemden ze Acadia, naar het mythische land van melk en honing. Daar werden ze echter om religieuze redenen verjaagd om uiteindelijk terecht te komen in de moerassen van Louisiana, waar ze wel werden gedoogd. (Er wilde toch geen fatsoenlijk mens wonen in die negorij, was zo’n beetje de redenering.) In Lousiana woonden ook oorspronkelijke Native-Americans en gevluchte en vrije Afro-Americans, de Creolen. Die drie culturen vormen samen de basis voor de huidige Louisiana-samenleving.

Daar waar meer groepen samenleven, heb je vermenging maar ook purisme. Zeker muzikaal. De Cajuns brachten hun Ierse en Schotse muziek mee, de Cajun-muziek met fiddles, trekzakken, fluiten en typische dansen, de two-step en de wals. De Creolen brachten hun Afrikaanse ritmes in en hanteerden bijvoorbeeld een washboard. In hun muziek zat ook meer invloed van de blues en later de jazz. Dat groeide uit tot de Zydeco-muziek.

In Vermillion Village troffen wij twee deep-fried Cajuns. Echt authentieke puristen van het zuiverste water, zo bleek al snel. Toen het gesprek kwam op de verschillen tussen Cajun en Zydeco kon er bij de heren geen goed woord van af. Sprekend over Zydeco-muzikanten brachten ze uitsluitend in wat er niet deugde: ” The don’t make music”, ” They don’t dance with their feet but with their body”, ” They don’t even play a decent Walz.” en meer van dat soort afkeurend uitgesproken oordelen, om vervolgens in een franstalige wals uit te barsten.

En wij maar denken dat muziek verbroedert….

Dat deed ’t trouwens ook, zo bleek al snel op het Festival van Lafayette, later die avond. De hedendaagse Louisiana-muziek is een mengeling van cajun, zydeco, jazz, rock ‘n’ roll en soul; alle goeds van de verschillende stijlen in een grote stoofpot.
Allez Dansez!



Volgende »