Blog Image

Just the Blog of Us...

america.jazzpodcast.nl

Verslag van onze reis langs "Old Man River" Mississippi...

Al Signo…

Music... Posted on 12/05/2011 14:55:07

I’m leavin’ on a jet plane

Don’t know when I’ll be back again

Oh babe, I hate to go…

Ik begon dit blog met een citaat van Paul Simon en eindig met een citaat van John Denver. Geeft en mooie samenvatting van een drie weken durende pelgrimage naar de roots van de hedendaagse muziek. It begins and ends with music.

Die roots hebben we gevonden en vooral ervaren. De bittere armoe en ellende van de cottonpickers in hun hutjes op de plantages, die er dankzij de muziek toch nog iets van wisten te maken, de gevoelens van onrust en rebellie van de rock’n’roll, die dankzij de muziek een uitlaatklep kregen, de explosie van creativiteit in New Orleans waar het levende bewijs werd en wordt geleverd dat heel veel verschillende mensen vanuit heel veel achtergronden en culturen samen kunnen leven met muziek als de verbindende factor en de jazz als ultieme verklanking van deze creativiteit. Tot aan de country die een heel goed beeld geeft van de ontwikkeling van de Amerikaanse samenleving van een sterk gesegregeerde maatschappij met een duidelijke bovenlaag en vele minder geemancipeerde en politiek ondervertegenwoordigde onderlagen tot een ‘melting pot’ van volken die samen deze fascinerende samenleving vormen. Zo braaf en oppervlakkig als de old-school country vaak is, zo kritisch en maatschappelijk betrokken is de hedendaagse muziek uit Nashville.
Je kunt er honderden boeken over lezen en duizenden cd’s draaien, je begrijpt ’t pas als je er bent. En je snapt ’t pas als je ’t begrijpt. (Nu begrijp ik ook wat Johan Cruyff met dat soort uitspraken bedoelt; verdomd, de man heeft nog gelijk ook.!)

http://www.youtube.com/Us-TVg40ExM?rel=0



Een klinkende munt valt in het hoofd van Esther

Music... Posted on 12/05/2011 02:02:36

Ik zou nog een berichtje schrijven over onze belevenissen in het Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Het gaat eigenlijk over een specifiek moment waarin ik ineens iets begreep dat ik nog niet eerder echt had begrepen, en het roerde me enorm. In dit geval bedoel ik niet het rationeel begrijpen, nee, juist het andere begrijpen, invoelen, ervaren, en in dit geval heel plotseling, de aha-erlebnis.

Op een van de eerste dagen in Memphis hebben we het huis van Elvis bezocht. En daar hoorde ik voor de zoveelste keer dat Elvis een ware revolutie bracht in de muziek, iets totaal nieuws etc etc.
Ook in de Sun studios kwam de revolutie van Elvis ter sprake. Ik heb er zelfs over geblogd. Nadat Sam Phillps naar de zwarte muziek had geluisterd en Elvis op het goede spoor zette bleek de laatste hier een enorm talent voor te hebben.
Ik weet dat. Maar een vis in het water kan wel rationeel weten
wat water is omdat iemand het hem vertelt, maar dat wil nog niet zeggen
dat hij ‘begrijpt’ wat water is.

Het Nashville Country Museum laat met heel veel muziekfragmenten en filmbeelden zien wat country is en hoe het zich heeft ontwikkeld. Van de eerste tokkeltjes tot de hedendaagse country-rock die, moet ik toegeven, behoorlijk swingt.
Maar wat helemaal niet swingt is de pure, oude country. En dat bleek de clou tot mijn aha.

Als ik zo’n museum instap duik ik erin. Ik bekijk alles en luister naar fragmenten. Ik stel me helemaal open voor het onderwerp. De muziek van Ierse immigranten, de horlepiep-achtige dans, de ontwikkelingen in verschillende delen van de USA, de zingende cowboys uit het hollywood van de jaren 40.

En toen kwamen de jaren 50. Het museum ontwijkt de controverses en de invloeden die de country verstoorden niet en bespreekt Elvis. En laat een stuk muziek van Elvis horen. En als bij een tienermeisje schieten de tranen me in de ogen. Dit is geweldige muziek. Dit is zo iets anders. Het maakt dat je gaat bewegen. Wow! De vis in het water was even een tijdje op het droge en voelde ineens wat een geweldige toevoeging dat water is. Ik begon niet te gillen als de meisjes op de filmfragmenten, ik blijf een dame uit Holland die een zekere leeftijd nadert, maar ineens begreep ik die meiden wel. De hormonen gierden ze door het lijf. Body music. Zo beschreef een van de heren die we eerder op de reis tegenkwamen de Zydeco muziek in tegenstelling tot de Cajun muziek. En hij trok er een wat vies gezicht bij.

Nou, ik weet waar mijn voorkeur ligt.
Misschien niet het effect dat het museum van Nashville wilde bereiken, maar geef mij maar de …tja…hoe noemen we het…water.



Nashville, YeeHaa

Music... Posted on 11/05/2011 04:53:54

Howdie Folks! We’re back again.
We zitten nu in Nashville, the Capitol of Country Music, voor de laatste etappe van onze muzikale pelgrimage. We zijn te gast bij Holly en Barry Tashian in hun appartement dat helemaal muziek uitstraalt.
Ziehier de frontdoor van ons country-home.
We hebben zelfs een eigen vleugel tot onze beschikking. (Hebben we thuis niet eens..) Verder een eigen sjieke dining-room en een fully equipped kitchen, waar ik de meteen maar even dankbaar gebruik van heb gemaakt. Er gaat immers niets boven een degelijk home-cooked meal!

De Tashians zijn geweldige hosts. Zowel Holly als Barry zijn muzikant en verdienen daar een goede boterham mee. Ze spelen samen in een duo en in een blue-grass band en schrijven veel voor andere musici. Zo hebben ze geschreven voor Gram Parsons, Kenny Rodgers, Daniel O Donnor en zelfs Solomon Burke. Ook was Barry tien jaar lang de gitarist in de band van niemand minder dan Emmylou Harris. Ze concentreren zich nu voornamelijk op het echte old-school blue-grass werk. (Website>>)

De tweede avond dat we hier waren hebben we samen muziek gemaakt. Holly op de contrabas, Barry en ondergetekende op de gitaar en Esther, Barry en Holly namen samen de zangpartijen voor hun rekening. Errug leuk en ook erg leerzaam. ’t Is voor ’t eerst dat we allebei vol overgave country-liedjes speelden/zongen en we hebben de Tashians een beetje ingewijd in onze stijl muziek. De gezamenlijk versie van “Bei Mir Bist Du Schon”, compleet met driestemmige zang en scat-solo van Esther klonk fantastisch. Dat vond ook de buurman Bob die voor de gezelligheid even langs kwam. Ik heb zelfs nog wat opnames gemaakt; die laat ik thuis nog wel ‘ns horen.

Je merkt ‘t: ook deze laatste etappe is vol verrassingen en (muzikale) ontdekkingen. En eens te meer blijkt ons maar weer dat muziek “the international language” is.

See y’all Folks….YeeHaa!



Back in Memphis Again…

Music... Posted on 09/05/2011 08:51:38

En toen waren we weer terug in Memphis. Vandaag hadden we onze date in de Sun-Studio voor een opnamesessie. Wauw.. wat een ervaring. Op dezelfde plaats staan waar Elvis zijn carrière begon, waar Johnny Cash zijn grootste hits opnam, waar Jerry Lee Lewis zijn eerste platen maakte, waar Roy Orbison voor het eerst “Crying” op de plaat zette, waar U2 en B.B. King hun “Where The Street Have No Name” opnamen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik moet je zeggen, het is een heel bijzonder gevoel om op die plek opnames te maken. Het resultaat laten we nog je nog wel horen, eenmaal terug in Nederland.

Een paar plaatjes van deze heilige grond:
De gouden en platina platen hangen tot in de wc…
Esther zingt hier “Liefde van Later” terwijl Elvis en Jerry Lee Lewis goedkeurend toekijken…
… en ik haar begeleid. (Het kruisje op de grond is de plek waar Elvis zijn eerste hit “That’s Allright Mamma” inzong.)

Ik had een hele harem aan ‘houten vrouwen’ ter beschikking…
…maar heb uiteindelijk alle opnames gedaan met de Johnny Cash Gibson gitaar.

Jeff Davidson, onze opnametechnicus, had er net een week met Acda en de Munnik opzitten. De achternamen van de heren wist ‘ie niet zo precies meer, maar “Paul and Thomas were great fun!”

Op deze mythische plek te zijn was al geweldig; dat ik er ooit nog eens opnames zou maken was voor mij ondenkbaar. Dankzij Esther’s doortastendheid is dat er toch van gekomen. “Nil Volentibus Arduum”, Dankjewel Esther!

(En het allerleukste is: de opnames zijn hartstikke mooi geworden. Vond Jeff ook, en die kan er over meepraten…)



Crawfish & Cajun

Music... Posted on 08/05/2011 23:06:32

Op aanraden van onze muzikale vrienden van Des Fais Do Do hebben we de steven van onze Caddillac gewend richting Breax Bridge, waar jaarlijks het “Crawfish Festival” wordt georganiseerd.

Voor niet-ingewijden: crawfish is de verzamelnaam voor alle kruipende (crawling) waterdieren. Dus krabben, kreeften, garnalen en meer van dergelijk spul. In Nederland een delicatesse en alleen te vinden op de menu’s van exclusieve restaurants, hier in Louisiana is dat wel anders. Iedere tent, van chic restaurant tot derde-rangs snackbar serveert een of meerdere crawfish-varianten. De ‘echte’ crawfish als kreeften en -vooral- rivierkreeftjes, en crabs (krab) maar ook schrimps (garnalen) in alle soorten en maten en ander niet kruipend seafood zoals clamps (zoetwater-mosselen, in Italie beter bekend als vongole), scallops (St. Jacobs-schelpen), oysters (oesters) en mosselen, hoewel die laasten het niet halen bij onze Zeeuwse variant.

Wie een uitleg wil van alles wat je kunt doen met al die beestjes, kan ik de film Forrest Gump aanraden. Daarin zit een scene waarin Bubba, de Vietnam-strijdmakker en beste vriend van hoofdpersoon Forrest Gump, uitlegt wat je allemaal met schrimps kunt:
https://youtube.com/watch?v=09KL2HUXE6Q%3Frel%3D0
Enniewee, We kwamen niet alleen voor de culinaire mogelijkheden van Louisiana, maar ook voor de muziek. Bij Crawfish hoort Cajun music. Op het festival was zelfs een vertegenwoordiging van de officiele CFMA, the Cajun French Music Association. Deze club spant zich in om de Cajun music en het cultureel erfgoed van de Acadiens te behouden en te promoten. (een soort Preservation Hall voor de Cajun, zogezegd.)
Zij delen jaarlijks een Award uit, Le Cajun, voor de Band of the Year, de beste accordionist, de beste fiddler, de beste zanger etc. etc. En ook voor de beste plaatopname van Cajun-music. Zij waren erg verheugd te horen dat ook in Europa Cajun werd gemaakt en beloofden de Live CD van Des Fais Do Do te laten beoordelen door de jury en, bij voldoende kwaliteit, mee te laten dingen voor Le Cajun van volgend jaar. Dus, mannen van Des Fais Do Do, in het uiterste geval moeten jullie volgend jaar naar Louisiana voor de prijsuitreiking. Noemen jullie ons in de ” Thank-You Speech?”



Do You Know What It Means…

Music... Posted on 07/05/2011 05:35:02

https://youtube.com/watch?v=m4jU8IQK5b0%3Frel%3D0
Do You Know What It Means To Miss New Orleans? Wij vanaf vandaag wel! Geweldige stad, fantastische dingen gezien en gehoord, veel indruk gemaakt. En wat heeft het meeste indruk gemaakt? Tja, moelijk te zeggen op dit moment. Moet je me over een paar weken nog maar ‘ns vragen.

We zijn de Preservation Hall geweest. Opgericht om de unieke muziek van New Orleans te behouden voor latere generaties. Goed initiatief maar de uitwerking viel nogal tegen. Een ietwat bedaagd gezelschap heren op leeftijd maakte heel bedreven maar ook een beetje ongeinspireerd muziek. Keurig in de New Orleans jazzstijl. Keurig in ’t pak. Keurig op tijd beginnend. Allemaal keurig. En dus een beetje voorspelbaar. Niet echt het WOW-effect, zal ik maar zeggen.

Voor de echte verrassingen moet je op The Frechmen zijn. Net even buiten the French Quarter en precies op de grens met Bywater, waar wij ons shotgun house hadden. Een straat vol met juke-joints en music club met illustere namen als de Snug Harbor, The Spotted Cat, Yukozaki, The Apple Barrel en The Blue Nile. Iedere avond live muziek, meerder bands per avond. Bijna allemaal spelen ze “for-the-bucket”, dus voor hetgeen ze met de tip-bucket bij elkaar halen. Hoewel dat nog behoorlijk kan oplopen als ’t publiek enthousiast is. Alleen als er ergens hele grote namen spelen zoals de Radiators of een van de Marsalis- of Neville-familie, wordt er entree gevraagd. Maar het overgrote deel is vrij toegankelijk en je bepaalt zelf wat je het waard vindt.

Wat me opviel in The Frenchmen is de revival van de oude stijl New Orleans. Niet geinitieerd door een instituut dat daarvoor is opgericht zoals The Preservation Hall o.i.d., maar vanuit de muzikanten zelf. Naast heel veel moderne mengvormen van alle soorten jazz, blues en aanverwanten, vind je hier veel jonge gedreven bands die zich met een enorm fanatisme toeleggen op het spelen van die oude-stijl dansmuziek. Compleet met een aanhang van jonge mensen die even fanatiek de stijldansen van de roaring twenties bezigen: de jive, de charleston, de tap-dance. Compleet met bijbehorende outfits. Geweldig leuk en enorm opzwepend en aanstekelijk. Waar ik bij de heren van Preservation Hall bijna in slaap viel, kreeg ik hier de neiging om te dansen. (En dat zegt wat, vraag maar aan Esther.)
Nee, wat betreft het in stand houden van de oude stijl New Orleans muziek: dat zit wel snor. Wynton Marsalis kan tevreden zijn!



Jazz en moeilijke jazz op het Jazzfest

Music... Posted on 06/05/2011 16:45:27

Ons bezoek aan Nawlins kreeg gisteren een prachtige finale op het New Orleans Jazz and Heritage Festival, Jazzfest in het kort.
Naar aanleiding van alles dat we tot nu toe hadden gehoord hebben we geprobeerd conclusies te trekken over jazz, de origine van jazz en wat onze voorkeur daarin in.
Jazz is van oorsprong dansmuziek. Dat is iets dat heel duidelijk is geworden. En aangezien ik graag dans (Esther schrijft deze blog, even in de gaten houden;) vind ik dat heerlijke muziek. Ook de originele New Orleans jazz is dansmuziek. Het ligt veel dichter bij de dixielandmuziek dan ik dacht. En de hele week zien we mensen dansen. Virtuoos of gewoon lekker, stelletjes of single, het kan allemaal en het gebeurt ook allemaal.
Hier een paar dansende stelletjes bij aanvang van deze Jazzfest-dag om 11:30.
In onze eigen Jazzjoint de Tor in Enschede wordt bijvoorbeeld nooit gedanst. Jammer hoor. Jazz om te swingen, om even lekker los te gaan, het werk te vergeten, om plezier te maken. Dat was en is voor velen de functie van Jazz.

Dus ik dacht dat ik het allemaal mooi op een rijtje had, ik zou als herboren jazzliefhebber terugkomen in Nederland. En toen draaide alles weer om.
In de tent van een jazz-zender die we inmiddels zeer zijn gaan waarderen, wwoz, hebben we het hele optreden van Christian Scott meegemaakt, een jonge trompetist die zichzelf als minimalist en progressive neerzet. Wij gebruiken hier de geuzennaam “moeilijke jazz” voor. Op het North Sea Jazz festival wordt dit “Modern Creative” genoemd. Het was ook behoorlijk heftig, veel decibellen, en ik hoef dit ook zeker niet iedere dag te horen. Maar dit ging ergens over. De enige balad die ze deden raakte me diep van binnen. Het was warm, licht droevig, troostrijk. Een ander stuk zal vol woede en wanhoop, was ook getiteld “Klu Klux Police Department”, naar aanleiding van een recent incident dat hij zelf had gehad.

Het eerste optreden deze week dat me raakte op een andere manier dan te plezieren. Het was na alle dansmuziek ook een beetje een verademing.

Deze muziek heet ook Jazz. En eigenlijk vind ik dat ze er een andere naam voor moeten verzinnen. Want het staat ver verwijderd van de dansmuziek die we de rest van de week hadden gehoord.



NOT the Place To Be…

Music... Posted on 05/05/2011 01:23:29

Allemaal juichverhalen over hoe leuk en gezellig het hier is en hoe vol van muziek deze stad is. Je zou bijna gaan denken dat er hier helemaal geen slechte muziek wordt gemaakt of gedraaid. Voor een ietwat objectiever en vollediger beeld: dat is bepaald niet zo. Er wordt hier heel erg goed gemusiceerd, maar ook heel erg slecht. Een drummer die een glanzende carriere als houthakker is misgelopen, een zangeres die haar stem beter had kunnen lenen aan een anti-muizen campagne, zo schrikbarend vals als zij een jankende kat imiteerde, terwijl ze waarschijnlijk dacht een verbluffend goede interpretatie van Billy Holiday weg te zetten, een gitarist die net de eerste les van het “fingerpicking for dummies” zonder al te veel succes had doorgewerkt en meende dat die schamele basis voldoende was voor een goedgevulde tip-bucket: je komt ’t hier allemaal ook tegen.

Maar wat spant de kroon? Bourbon Street! Pardon? Ja inderdaad: Bourbon Street!
De meest bezongen straat in New Orleans (en misschien ook wel in de rest van USA), waar het volgens de legenden allemaal is begonnen en waar je het muzikale Nirvana verwacht, blijkt nog een slag erger te zijn de het Damrak of het Rembrandsplein op zaterdagavond.
Knetterharde, trommelvlies-tergende kolereherrie uit zichzelf als music-bars aanprijzende etablissementen worden afgewisseld met hoerententen uit de Hustler-franchiseketen van Larry Flint, ook niet bepaald het toppunt van verfijning en goede smaak.

Het zal vroeger allemaal vast anders, beter, smaakvoller zijn geweest, maar ons zie je niet meer terug. Bourbon Street: defenitely NOT the place to be…



Happy JazzFest

Music... Posted on 03/05/2011 18:09:20

Al een paar dagen radiostilte op deze Blog. Geen wonder, want we zijn New Orleans ingedoken en aan verslagen schrijven helemaal niet meer toegekomen.
We zijn hier tijdens het jaarlijkse New Orleans Jazz and Heritage Festival, kortweg JazzFest. Een gigantisch muziekfestival dat echt leeft onder de bevolking. Je moet niet vreemd opkijken als iemand je in de supermarkt of op straat een “Happy JazzFest” toewenst. Het JazzFest speelt zich overdag af op het terrein van de renbaan en ‘savonds in downtown New Orleans, met name in en rondom het French Quarter.

Die wijk is zo overdonderend, dat we aan dat hele festival op de renbaan nog niet ijn toegekomen. Overal is hier muziek. Jazz, blues, gospel, brass, a capella zang, cuban, latin; noem maar op. Een van topacts op de renbaan is zelfs Bon Jovi. En om dat nou Jazz te noemen gaat zelfs mij te ver, maar goed, de kachel moet branden, zullen we maar zeggen en je hoeft er niet naartoe want een podium verderop staat Sonny Rollins te toeteren, dus dan is de keuze makkelijk gemaakt!.

We gaan je hier niet vervelen met opsommingen van bands die we hebben gezien en gehoord, want als je er niet bij bent geweest zegt ’t niet zoveel en in foto’s kun je nou eenmaal geen muziek overbrengen. Maar toch een paar plaatjes en praatjes om je een indruk te geven:
Op de kruising van Charles-Street en Royal-Street kwamen we drie a-capella zingende heren tegen. Zeg maar de mannelijke en Amerikaanse versie van Truus Gaat Uit Wandelen. (Nico Goes to N’Awlins, zogezegd) Daar moest Esther natuurlijk mee op de foto en een stukkie meezingen.
In de Spotted Cat (waarover later meer) kwamen we aan de praat met Harold. Harold is een trompettist van 84 die nog bijna dagelijks speelt in verschillende bandjes en al zijn hele leven lang actief is in New Orleans. Hij heeft ’t dus nog meegemaakt dat Louis Armstrong op deze zelfde plek stond en dat Sydney Bechet hier zijn Petite Fleur uit zijn cornet perste. Een wandelend stuk jazzgeschiedenis en het beste bewijs dat muziek je jong houdt!
Op straat kom je de leukste muziek tegen. Authentiek, origineel, gedreven. Dit clubje maakte een soort van Hillbilly BlueGrass. Let even op de bassist. Bij gebrek aan een echte contrabas neem je gewoon een wasteil, je bevestigt in het midden van de bodem een stevig stuk touw dat je aan de andere kant vastknoopt aan een bezemsteel. Die zet je op de teil en klaar is Kees (eh… Bas). Door aan de bezemsteel te gaan ‘hangen’ verhoog of verlaag je de kracht die op het touw staat en daarmee de toonhoogte. Plukken maar! Klonk fantastisch; grote pret!
Jong geleerd is oud gedaan. Dat geldt niet alleen voor ’t meiske dat hier voor de band staat te dansen en van geen ophouden wist (ook al wilden haar ouders verder lopen) maar ook voor de muzikanten zelf. Je ziet hier heel veel brassbandjes bestaande uit jongelui die zeer aanstekelijk en vol overgave funky, swingende brassmuziek maken. Veel Duke Ellington stukken, maar ook opgefunkte en verjazzte volksdeuntjes en popsongs. Ach ja, je kunt overal jazz van maken, nietwaar?

En is dit nou kinderarbeid? ’t Zal best, maar zolang het speelplezier er van af spettert, heb ik er geen moeite mee. En zij ook niet, zo te zien en zo te horen.
De jongste muzikant die we tegenkwamen was de drumster van deze band. Een meisje van zo’n acht, negen jaar oud die tussen de verschillende sets door gewoon met haar skateboard en springstok speelde. (rechts onderaan op de foto). Samen met je moeder, je grote broer en je -aangetrouwde- oom op zondagmiddag muziek maken, wat wil je nog meer? We hebben een tijdje erbij gestaan. In de tip-buckets valt een gestage stroom dollarbiljetten, dus waarschijnlijk kan dit prima uit.



Old School Cajun

Music... Posted on 01/05/2011 00:54:07

Om het verhaal van Lafayette compleet te maken hebben we op de laatste avond nog echt Cajun gehoord. Dit is de muziek van de white folks. De acadien, de fransen die uit Canada naar deze streken kwamen. Deze muziek is wat minder een combinatie van culturen, deze muziek heeft zijn oorsprong in de franse en keltische muziek, maar het werd heel duidelijk dat dit andere koek is dan de Zydeco. In die laatste muziek zitten dezelfde elementen, aangevuld met de muziek van de zwarten, afrikaanse ritmes die maken dat de voeten niet rustig kunnen blijven staan, althans die van mij.
Maar Cajun, leuk om even te horen, heeft hele rechte ritmes, 1-2-3-4, 1-2-3-4, meer voor stijldansen dan voor swingen. Typisch Cajun is de fiddle en mandoline, maar juist geen wasbord. Wel hebben beiden een trekzak.
Joe Savoy and the Cajun Country Revival. Niet helemaal mijn muziek, maar zeer bedreven muzikanten, dat moet gezegd.



Volgende »