Blog Image

Just the Blog of Us...

america.jazzpodcast.nl

Verslag van onze reis langs "Old Man River" Mississippi...

Al Signo…

Music... Posted on 12/05/2011 14:55:07

I’m leavin’ on a jet plane

Don’t know when I’ll be back again

Oh babe, I hate to go…

Ik begon dit blog met een citaat van Paul Simon en eindig met een citaat van John Denver. Geeft en mooie samenvatting van een drie weken durende pelgrimage naar de roots van de hedendaagse muziek. It begins and ends with music.

Die roots hebben we gevonden en vooral ervaren. De bittere armoe en ellende van de cottonpickers in hun hutjes op de plantages, die er dankzij de muziek toch nog iets van wisten te maken, de gevoelens van onrust en rebellie van de rock’n’roll, die dankzij de muziek een uitlaatklep kregen, de explosie van creativiteit in New Orleans waar het levende bewijs werd en wordt geleverd dat heel veel verschillende mensen vanuit heel veel achtergronden en culturen samen kunnen leven met muziek als de verbindende factor en de jazz als ultieme verklanking van deze creativiteit. Tot aan de country die een heel goed beeld geeft van de ontwikkeling van de Amerikaanse samenleving van een sterk gesegregeerde maatschappij met een duidelijke bovenlaag en vele minder geemancipeerde en politiek ondervertegenwoordigde onderlagen tot een ‘melting pot’ van volken die samen deze fascinerende samenleving vormen. Zo braaf en oppervlakkig als de old-school country vaak is, zo kritisch en maatschappelijk betrokken is de hedendaagse muziek uit Nashville.
Je kunt er honderden boeken over lezen en duizenden cd’s draaien, je begrijpt ’t pas als je er bent. En je snapt ’t pas als je ’t begrijpt. (Nu begrijp ik ook wat Johan Cruyff met dat soort uitspraken bedoelt; verdomd, de man heeft nog gelijk ook.!)

http://www.youtube.com/Us-TVg40ExM?rel=0



Een klinkende munt valt in het hoofd van Esther

Music... Posted on 12/05/2011 02:02:36

Ik zou nog een berichtje schrijven over onze belevenissen in het Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Het gaat eigenlijk over een specifiek moment waarin ik ineens iets begreep dat ik nog niet eerder echt had begrepen, en het roerde me enorm. In dit geval bedoel ik niet het rationeel begrijpen, nee, juist het andere begrijpen, invoelen, ervaren, en in dit geval heel plotseling, de aha-erlebnis.

Op een van de eerste dagen in Memphis hebben we het huis van Elvis bezocht. En daar hoorde ik voor de zoveelste keer dat Elvis een ware revolutie bracht in de muziek, iets totaal nieuws etc etc.
Ook in de Sun studios kwam de revolutie van Elvis ter sprake. Ik heb er zelfs over geblogd. Nadat Sam Phillps naar de zwarte muziek had geluisterd en Elvis op het goede spoor zette bleek de laatste hier een enorm talent voor te hebben.
Ik weet dat. Maar een vis in het water kan wel rationeel weten
wat water is omdat iemand het hem vertelt, maar dat wil nog niet zeggen
dat hij ‘begrijpt’ wat water is.

Het Nashville Country Museum laat met heel veel muziekfragmenten en filmbeelden zien wat country is en hoe het zich heeft ontwikkeld. Van de eerste tokkeltjes tot de hedendaagse country-rock die, moet ik toegeven, behoorlijk swingt.
Maar wat helemaal niet swingt is de pure, oude country. En dat bleek de clou tot mijn aha.

Als ik zo’n museum instap duik ik erin. Ik bekijk alles en luister naar fragmenten. Ik stel me helemaal open voor het onderwerp. De muziek van Ierse immigranten, de horlepiep-achtige dans, de ontwikkelingen in verschillende delen van de USA, de zingende cowboys uit het hollywood van de jaren 40.

En toen kwamen de jaren 50. Het museum ontwijkt de controverses en de invloeden die de country verstoorden niet en bespreekt Elvis. En laat een stuk muziek van Elvis horen. En als bij een tienermeisje schieten de tranen me in de ogen. Dit is geweldige muziek. Dit is zo iets anders. Het maakt dat je gaat bewegen. Wow! De vis in het water was even een tijdje op het droge en voelde ineens wat een geweldige toevoeging dat water is. Ik begon niet te gillen als de meisjes op de filmfragmenten, ik blijf een dame uit Holland die een zekere leeftijd nadert, maar ineens begreep ik die meiden wel. De hormonen gierden ze door het lijf. Body music. Zo beschreef een van de heren die we eerder op de reis tegenkwamen de Zydeco muziek in tegenstelling tot de Cajun muziek. En hij trok er een wat vies gezicht bij.

Nou, ik weet waar mijn voorkeur ligt.
Misschien niet het effect dat het museum van Nashville wilde bereiken, maar geef mij maar de …tja…hoe noemen we het…water.



Last day in the US of A

On The Road... Posted on 11/05/2011 21:35:30

Vandaag is de laatste dag, morgen is een reisdag, die tel ik even niet mee.
Voor het eerst in mijn leven heb ik in de rij gestaan om een stuk electronica te kopen, Willem heeft nu zijn eigen iPad. De winkel ging 10 uur open. Na bot te hebben gevangen gisteren stonden we vandaag om 9:15 voor de deur en nog waren we nummer 5 in de rij. Maar goed, het is gelukt, er was nog een exemplaar met de gewenste specificaties.
Maar veel meer krijgen we er vandaag niet meer uit. Nog een toeristisch uitstapje zit er niet in. We zijn moe en heeeeel tevreden.

Willem zit naast me op de bank zijn nieuwe speeltje in te stellen en ik schrijf een blog.
Het is buiten 30 droge graden warm en binnen werkt de airco, ik vraag me af of ik nog van die bank af kom vandaag. Ik zal hierna nog een verslagje doen van ons bezoek gisteren aan het Country Museum, dat was echt heel leuk. Samen met het musiceren met onze gastheer en gastvrouw denk ik dat dat genoeg was voor twee dagen Nashville.

En de knop begint langzaam maar zeker te draaien naar thuis.
We gaan ons voorbereiden op “going home”.



Nashville, YeeHaa

Music... Posted on 11/05/2011 04:53:54

Howdie Folks! We’re back again.
We zitten nu in Nashville, the Capitol of Country Music, voor de laatste etappe van onze muzikale pelgrimage. We zijn te gast bij Holly en Barry Tashian in hun appartement dat helemaal muziek uitstraalt.
Ziehier de frontdoor van ons country-home.
We hebben zelfs een eigen vleugel tot onze beschikking. (Hebben we thuis niet eens..) Verder een eigen sjieke dining-room en een fully equipped kitchen, waar ik de meteen maar even dankbaar gebruik van heb gemaakt. Er gaat immers niets boven een degelijk home-cooked meal!

De Tashians zijn geweldige hosts. Zowel Holly als Barry zijn muzikant en verdienen daar een goede boterham mee. Ze spelen samen in een duo en in een blue-grass band en schrijven veel voor andere musici. Zo hebben ze geschreven voor Gram Parsons, Kenny Rodgers, Daniel O Donnor en zelfs Solomon Burke. Ook was Barry tien jaar lang de gitarist in de band van niemand minder dan Emmylou Harris. Ze concentreren zich nu voornamelijk op het echte old-school blue-grass werk. (Website>>)

De tweede avond dat we hier waren hebben we samen muziek gemaakt. Holly op de contrabas, Barry en ondergetekende op de gitaar en Esther, Barry en Holly namen samen de zangpartijen voor hun rekening. Errug leuk en ook erg leerzaam. ’t Is voor ’t eerst dat we allebei vol overgave country-liedjes speelden/zongen en we hebben de Tashians een beetje ingewijd in onze stijl muziek. De gezamenlijk versie van “Bei Mir Bist Du Schon”, compleet met driestemmige zang en scat-solo van Esther klonk fantastisch. Dat vond ook de buurman Bob die voor de gezelligheid even langs kwam. Ik heb zelfs nog wat opnames gemaakt; die laat ik thuis nog wel ‘ns horen.

Je merkt ‘t: ook deze laatste etappe is vol verrassingen en (muzikale) ontdekkingen. En eens te meer blijkt ons maar weer dat muziek “the international language” is.

See y’all Folks….YeeHaa!



Back in Memphis Again…

Music... Posted on 09/05/2011 08:51:38

En toen waren we weer terug in Memphis. Vandaag hadden we onze date in de Sun-Studio voor een opnamesessie. Wauw.. wat een ervaring. Op dezelfde plaats staan waar Elvis zijn carrière begon, waar Johnny Cash zijn grootste hits opnam, waar Jerry Lee Lewis zijn eerste platen maakte, waar Roy Orbison voor het eerst “Crying” op de plaat zette, waar U2 en B.B. King hun “Where The Street Have No Name” opnamen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik moet je zeggen, het is een heel bijzonder gevoel om op die plek opnames te maken. Het resultaat laten we nog je nog wel horen, eenmaal terug in Nederland.

Een paar plaatjes van deze heilige grond:
De gouden en platina platen hangen tot in de wc…
Esther zingt hier “Liefde van Later” terwijl Elvis en Jerry Lee Lewis goedkeurend toekijken…
… en ik haar begeleid. (Het kruisje op de grond is de plek waar Elvis zijn eerste hit “That’s Allright Mamma” inzong.)

Ik had een hele harem aan ‘houten vrouwen’ ter beschikking…
…maar heb uiteindelijk alle opnames gedaan met de Johnny Cash Gibson gitaar.

Jeff Davidson, onze opnametechnicus, had er net een week met Acda en de Munnik opzitten. De achternamen van de heren wist ‘ie niet zo precies meer, maar “Paul and Thomas were great fun!”

Op deze mythische plek te zijn was al geweldig; dat ik er ooit nog eens opnames zou maken was voor mij ondenkbaar. Dankzij Esther’s doortastendheid is dat er toch van gekomen. “Nil Volentibus Arduum”, Dankjewel Esther!

(En het allerleukste is: de opnames zijn hartstikke mooi geworden. Vond Jeff ook, en die kan er over meepraten…)



Dinner blues in Jackson

On The Road... Posted on 08/05/2011 23:40:21

Op pad van Breaux Bridge naar Jackson, onze tussenstop op weg naar Memphis.
Op speciaal verzoek hier een stukje snelweg met de typerende gele streep aan de linkerkant van de weg. Handig om – als je de weg in tegenovergestelde richting niet kunt zien – te bepalen of je tegenliggers kunt verwachten. In dit geval niet dus.
De Interstate 55 gaat rechtstreeks naar Jackson. De TomTom gaf aan: over 200 mijl rechtsaf.

En speciaal voor Reiny de aankomst bij het hotel in Jackson:
Bedankt voor het uitlenen van de koffer!

Jackson is de hoofdstad van Mississippi en in de gidsen afficheert het zichzelf als bluesstad. Maar onze conclusie is anders. Het is een bestuurdersstad, veel overheidsgebouwen, en grote rust in het weekend. Het is ook een medische stad. Echt heel veel ziekenhuizen, baptist cancer centre, methodist cancer centre, childrens hospital, institute voor deaf and blind etcetera. En een grote, waarschijnlijk medische, universiteit. Ook bijbehorende villawijken voor alle professoren en medici.

En Fine Dining! De Amerikaanse versie van sjiek uit eten. Nu zouden we het krijgen. Na een volle week crawfish hadden we beiden onmeunige trek in een lapje rood vlees. En restaurant Sophia’s zou het ons leveren. In onze speciaal hiervoor meegenomen nette kleren gingen we zitten. We kregen meteen een kaart met de specials toegestopt. Deze werd 3 minuten later uit onze handen gegrist door een blonde damee en vervangen door de standaard menukaart. “Sorry, the specials are out.” Geen nood, deze kaart had een fillet mignon van Black Angus als enige, maar aantrekkelijk rundvleesgrecht staan. Toen een dame met zwart haar de bestelling kwam opnemen zei ze:”Did she tell you that we are out of beef?” Nee, dat had de blonde niet gezegd. We namen 10 minuten de tijd om van de teleurstelling te bekomen, onze opties te overwegen en uiteindelijk een fraaie witte wijn en scallops te bestellen. De dame met zwart haar nam de bestelling op en toen ze hoorde dat we uit Nederland kwamen riep ze :”O! I love your medical health system!” Niet de gebruikelijke manier waarop we worden bejegend. Meestal gaat het over de tulpen, van Gogh of het beeld van de kleine zeemeermin(!). Deze was nieuw voor ons. Ze bleek een student politicologie te zijn, vandaar….
Bij het serveren van het voorgerecht stond ze echter voor een zware taak:”We have only one dish of scallops.” Het werd lachwekkend, hoewel haar het lachen wel verging. Dus bestelden we een ander visgerecht erbij en deelden de buit. De politicologe in spe heeft ons wel flinke heftige Irish Coffee gemixt en op speciaal verzoek met ongezoete room die ze daartoe zelf heeft geklopt. Zij kreeg een fikse tip, jammer in dit geval dat we de kok niet apart konden ont-tippen.

Dat was Jackson.

Inmiddels hebben we weer 200 mijl over de I-55 gereden, zitten we weer in het Double Tree Hotel in Memphis en rusten we uit ter voorbereiding op onze eigen opnames in de Sun Studio. Great Expectations…..



Crawfish & Cajun

Music... Posted on 08/05/2011 23:06:32

Op aanraden van onze muzikale vrienden van Des Fais Do Do hebben we de steven van onze Caddillac gewend richting Breax Bridge, waar jaarlijks het “Crawfish Festival” wordt georganiseerd.

Voor niet-ingewijden: crawfish is de verzamelnaam voor alle kruipende (crawling) waterdieren. Dus krabben, kreeften, garnalen en meer van dergelijk spul. In Nederland een delicatesse en alleen te vinden op de menu’s van exclusieve restaurants, hier in Louisiana is dat wel anders. Iedere tent, van chic restaurant tot derde-rangs snackbar serveert een of meerdere crawfish-varianten. De ‘echte’ crawfish als kreeften en -vooral- rivierkreeftjes, en crabs (krab) maar ook schrimps (garnalen) in alle soorten en maten en ander niet kruipend seafood zoals clamps (zoetwater-mosselen, in Italie beter bekend als vongole), scallops (St. Jacobs-schelpen), oysters (oesters) en mosselen, hoewel die laasten het niet halen bij onze Zeeuwse variant.

Wie een uitleg wil van alles wat je kunt doen met al die beestjes, kan ik de film Forrest Gump aanraden. Daarin zit een scene waarin Bubba, de Vietnam-strijdmakker en beste vriend van hoofdpersoon Forrest Gump, uitlegt wat je allemaal met schrimps kunt:
https://youtube.com/watch?v=09KL2HUXE6Q%3Frel%3D0
Enniewee, We kwamen niet alleen voor de culinaire mogelijkheden van Louisiana, maar ook voor de muziek. Bij Crawfish hoort Cajun music. Op het festival was zelfs een vertegenwoordiging van de officiele CFMA, the Cajun French Music Association. Deze club spant zich in om de Cajun music en het cultureel erfgoed van de Acadiens te behouden en te promoten. (een soort Preservation Hall voor de Cajun, zogezegd.)
Zij delen jaarlijks een Award uit, Le Cajun, voor de Band of the Year, de beste accordionist, de beste fiddler, de beste zanger etc. etc. En ook voor de beste plaatopname van Cajun-music. Zij waren erg verheugd te horen dat ook in Europa Cajun werd gemaakt en beloofden de Live CD van Des Fais Do Do te laten beoordelen door de jury en, bij voldoende kwaliteit, mee te laten dingen voor Le Cajun van volgend jaar. Dus, mannen van Des Fais Do Do, in het uiterste geval moeten jullie volgend jaar naar Louisiana voor de prijsuitreiking. Noemen jullie ons in de ” Thank-You Speech?”



Do You Know What It Means…

Music... Posted on 07/05/2011 05:35:02

https://youtube.com/watch?v=m4jU8IQK5b0%3Frel%3D0
Do You Know What It Means To Miss New Orleans? Wij vanaf vandaag wel! Geweldige stad, fantastische dingen gezien en gehoord, veel indruk gemaakt. En wat heeft het meeste indruk gemaakt? Tja, moelijk te zeggen op dit moment. Moet je me over een paar weken nog maar ‘ns vragen.

We zijn de Preservation Hall geweest. Opgericht om de unieke muziek van New Orleans te behouden voor latere generaties. Goed initiatief maar de uitwerking viel nogal tegen. Een ietwat bedaagd gezelschap heren op leeftijd maakte heel bedreven maar ook een beetje ongeinspireerd muziek. Keurig in de New Orleans jazzstijl. Keurig in ’t pak. Keurig op tijd beginnend. Allemaal keurig. En dus een beetje voorspelbaar. Niet echt het WOW-effect, zal ik maar zeggen.

Voor de echte verrassingen moet je op The Frechmen zijn. Net even buiten the French Quarter en precies op de grens met Bywater, waar wij ons shotgun house hadden. Een straat vol met juke-joints en music club met illustere namen als de Snug Harbor, The Spotted Cat, Yukozaki, The Apple Barrel en The Blue Nile. Iedere avond live muziek, meerder bands per avond. Bijna allemaal spelen ze “for-the-bucket”, dus voor hetgeen ze met de tip-bucket bij elkaar halen. Hoewel dat nog behoorlijk kan oplopen als ’t publiek enthousiast is. Alleen als er ergens hele grote namen spelen zoals de Radiators of een van de Marsalis- of Neville-familie, wordt er entree gevraagd. Maar het overgrote deel is vrij toegankelijk en je bepaalt zelf wat je het waard vindt.

Wat me opviel in The Frenchmen is de revival van de oude stijl New Orleans. Niet geinitieerd door een instituut dat daarvoor is opgericht zoals The Preservation Hall o.i.d., maar vanuit de muzikanten zelf. Naast heel veel moderne mengvormen van alle soorten jazz, blues en aanverwanten, vind je hier veel jonge gedreven bands die zich met een enorm fanatisme toeleggen op het spelen van die oude-stijl dansmuziek. Compleet met een aanhang van jonge mensen die even fanatiek de stijldansen van de roaring twenties bezigen: de jive, de charleston, de tap-dance. Compleet met bijbehorende outfits. Geweldig leuk en enorm opzwepend en aanstekelijk. Waar ik bij de heren van Preservation Hall bijna in slaap viel, kreeg ik hier de neiging om te dansen. (En dat zegt wat, vraag maar aan Esther.)
Nee, wat betreft het in stand houden van de oude stijl New Orleans muziek: dat zit wel snor. Wynton Marsalis kan tevreden zijn!



Jazz en moeilijke jazz op het Jazzfest

Music... Posted on 06/05/2011 16:45:27

Ons bezoek aan Nawlins kreeg gisteren een prachtige finale op het New Orleans Jazz and Heritage Festival, Jazzfest in het kort.
Naar aanleiding van alles dat we tot nu toe hadden gehoord hebben we geprobeerd conclusies te trekken over jazz, de origine van jazz en wat onze voorkeur daarin in.
Jazz is van oorsprong dansmuziek. Dat is iets dat heel duidelijk is geworden. En aangezien ik graag dans (Esther schrijft deze blog, even in de gaten houden;) vind ik dat heerlijke muziek. Ook de originele New Orleans jazz is dansmuziek. Het ligt veel dichter bij de dixielandmuziek dan ik dacht. En de hele week zien we mensen dansen. Virtuoos of gewoon lekker, stelletjes of single, het kan allemaal en het gebeurt ook allemaal.
Hier een paar dansende stelletjes bij aanvang van deze Jazzfest-dag om 11:30.
In onze eigen Jazzjoint de Tor in Enschede wordt bijvoorbeeld nooit gedanst. Jammer hoor. Jazz om te swingen, om even lekker los te gaan, het werk te vergeten, om plezier te maken. Dat was en is voor velen de functie van Jazz.

Dus ik dacht dat ik het allemaal mooi op een rijtje had, ik zou als herboren jazzliefhebber terugkomen in Nederland. En toen draaide alles weer om.
In de tent van een jazz-zender die we inmiddels zeer zijn gaan waarderen, wwoz, hebben we het hele optreden van Christian Scott meegemaakt, een jonge trompetist die zichzelf als minimalist en progressive neerzet. Wij gebruiken hier de geuzennaam “moeilijke jazz” voor. Op het North Sea Jazz festival wordt dit “Modern Creative” genoemd. Het was ook behoorlijk heftig, veel decibellen, en ik hoef dit ook zeker niet iedere dag te horen. Maar dit ging ergens over. De enige balad die ze deden raakte me diep van binnen. Het was warm, licht droevig, troostrijk. Een ander stuk zal vol woede en wanhoop, was ook getiteld “Klu Klux Police Department”, naar aanleiding van een recent incident dat hij zelf had gehad.

Het eerste optreden deze week dat me raakte op een andere manier dan te plezieren. Het was na alle dansmuziek ook een beetje een verademing.

Deze muziek heet ook Jazz. En eigenlijk vind ik dat ze er een andere naam voor moeten verzinnen. Want het staat ver verwijderd van de dansmuziek die we de rest van de week hadden gehoord.



De laatste etappe is gepland

On The Road... Posted on 05/05/2011 01:48:30

Nog twee dagen New Orleans en dan weer naar het noorden.
We hebben alle hotels en B&B’s geboekt. Als alles volgens plan verloopt gaat het volgende gebeuren:
– Vrijdag 2 uur rijden naar Breaux Bridge om nog een keer in de Zydeco te duiken tijdens het crawfish festival.
– Zaterdag 4 uur rijden naar Jackson, een belangrijke plaats in de bluesgeschiedenis en de hoofdstad van Mississippi. Blues dus, maar we weten nog niet waar of van wie.
– Zondag 4 uur rijden naar Memphis alwaar wij onze eigen muziekprestaties laten vastleggen in the Sun Studio.
– Maandag 4 uur rijden naar Nashville voor het laatste hoofdstuk: de Country. We verblijven dan een paar dagen in huis bij een componistenstel. Hopelijk kunnen we daar samen ook wat spelen.
– Donderdag weer 4 uur terug naar Mempis en 10 uur terug naar the Netherlands….



Volgende »