Blog Image

Just the Blog of Us...

america.jazzpodcast.nl

Verslag van onze reis langs "Old Man River" Mississippi...

Last day in the US of A

On The Road... Posted on 11/05/2011 21:35:30

Vandaag is de laatste dag, morgen is een reisdag, die tel ik even niet mee.
Voor het eerst in mijn leven heb ik in de rij gestaan om een stuk electronica te kopen, Willem heeft nu zijn eigen iPad. De winkel ging 10 uur open. Na bot te hebben gevangen gisteren stonden we vandaag om 9:15 voor de deur en nog waren we nummer 5 in de rij. Maar goed, het is gelukt, er was nog een exemplaar met de gewenste specificaties.
Maar veel meer krijgen we er vandaag niet meer uit. Nog een toeristisch uitstapje zit er niet in. We zijn moe en heeeeel tevreden.

Willem zit naast me op de bank zijn nieuwe speeltje in te stellen en ik schrijf een blog.
Het is buiten 30 droge graden warm en binnen werkt de airco, ik vraag me af of ik nog van die bank af kom vandaag. Ik zal hierna nog een verslagje doen van ons bezoek gisteren aan het Country Museum, dat was echt heel leuk. Samen met het musiceren met onze gastheer en gastvrouw denk ik dat dat genoeg was voor twee dagen Nashville.

En de knop begint langzaam maar zeker te draaien naar thuis.
We gaan ons voorbereiden op “going home”.



Dinner blues in Jackson

On The Road... Posted on 08/05/2011 23:40:21

Op pad van Breaux Bridge naar Jackson, onze tussenstop op weg naar Memphis.
Op speciaal verzoek hier een stukje snelweg met de typerende gele streep aan de linkerkant van de weg. Handig om – als je de weg in tegenovergestelde richting niet kunt zien – te bepalen of je tegenliggers kunt verwachten. In dit geval niet dus.
De Interstate 55 gaat rechtstreeks naar Jackson. De TomTom gaf aan: over 200 mijl rechtsaf.

En speciaal voor Reiny de aankomst bij het hotel in Jackson:
Bedankt voor het uitlenen van de koffer!

Jackson is de hoofdstad van Mississippi en in de gidsen afficheert het zichzelf als bluesstad. Maar onze conclusie is anders. Het is een bestuurdersstad, veel overheidsgebouwen, en grote rust in het weekend. Het is ook een medische stad. Echt heel veel ziekenhuizen, baptist cancer centre, methodist cancer centre, childrens hospital, institute voor deaf and blind etcetera. En een grote, waarschijnlijk medische, universiteit. Ook bijbehorende villawijken voor alle professoren en medici.

En Fine Dining! De Amerikaanse versie van sjiek uit eten. Nu zouden we het krijgen. Na een volle week crawfish hadden we beiden onmeunige trek in een lapje rood vlees. En restaurant Sophia’s zou het ons leveren. In onze speciaal hiervoor meegenomen nette kleren gingen we zitten. We kregen meteen een kaart met de specials toegestopt. Deze werd 3 minuten later uit onze handen gegrist door een blonde damee en vervangen door de standaard menukaart. “Sorry, the specials are out.” Geen nood, deze kaart had een fillet mignon van Black Angus als enige, maar aantrekkelijk rundvleesgrecht staan. Toen een dame met zwart haar de bestelling kwam opnemen zei ze:”Did she tell you that we are out of beef?” Nee, dat had de blonde niet gezegd. We namen 10 minuten de tijd om van de teleurstelling te bekomen, onze opties te overwegen en uiteindelijk een fraaie witte wijn en scallops te bestellen. De dame met zwart haar nam de bestelling op en toen ze hoorde dat we uit Nederland kwamen riep ze :”O! I love your medical health system!” Niet de gebruikelijke manier waarop we worden bejegend. Meestal gaat het over de tulpen, van Gogh of het beeld van de kleine zeemeermin(!). Deze was nieuw voor ons. Ze bleek een student politicologie te zijn, vandaar….
Bij het serveren van het voorgerecht stond ze echter voor een zware taak:”We have only one dish of scallops.” Het werd lachwekkend, hoewel haar het lachen wel verging. Dus bestelden we een ander visgerecht erbij en deelden de buit. De politicologe in spe heeft ons wel flinke heftige Irish Coffee gemixt en op speciaal verzoek met ongezoete room die ze daartoe zelf heeft geklopt. Zij kreeg een fikse tip, jammer in dit geval dat we de kok niet apart konden ont-tippen.

Dat was Jackson.

Inmiddels hebben we weer 200 mijl over de I-55 gereden, zitten we weer in het Double Tree Hotel in Memphis en rusten we uit ter voorbereiding op onze eigen opnames in de Sun Studio. Great Expectations…..



De laatste etappe is gepland

On The Road... Posted on 05/05/2011 01:48:30

Nog twee dagen New Orleans en dan weer naar het noorden.
We hebben alle hotels en B&B’s geboekt. Als alles volgens plan verloopt gaat het volgende gebeuren:
– Vrijdag 2 uur rijden naar Breaux Bridge om nog een keer in de Zydeco te duiken tijdens het crawfish festival.
– Zaterdag 4 uur rijden naar Jackson, een belangrijke plaats in de bluesgeschiedenis en de hoofdstad van Mississippi. Blues dus, maar we weten nog niet waar of van wie.
– Zondag 4 uur rijden naar Memphis alwaar wij onze eigen muziekprestaties laten vastleggen in the Sun Studio.
– Maandag 4 uur rijden naar Nashville voor het laatste hoofdstuk: de Country. We verblijven dan een paar dagen in huis bij een componistenstel. Hopelijk kunnen we daar samen ook wat spelen.
– Donderdag weer 4 uur terug naar Mempis en 10 uur terug naar the Netherlands….



Naw’lins, here we are..

On The Road... Posted on 01/05/2011 21:11:56

Daar zijn we dan: New Orleans. “Naw’lins” zoals de locals het uitspreken met dat typische knauwende southern accent.
In Naw’lins hebben we een huis gehuurd van Ariane en Bob in de hippe wijk Bywater, vlak naast het French Quarter. Bywater is een woonwijk waar vroeger de Franse en Creoolse settlers woonden en tegenwoodig veel kunstenaars en muzikanten zitten. Met de toename van het toerisme in het French Quarter stegen de huizenprijzen daar tot dergelijke abominabele prijzen , dat de bewoners uitweken naar naastgelegen wijken, die daardoor ineens heel erg hip werden. Wat de Jordaan is in Amsterdam, is Bywater in New Orleans.
We zitten hier in een prachtig huis, een zogenaamde shotgun. Langgerekt en smal, met alle kamers achter elkaar geplaatst en de deuren in elkaars verlengde. Als je alle deuren open zet en je schiet een pistool af, dan gaat de kogel zo door het hele huis, zonder ergens iets te raken. Vandaar de naam “shotgun”.
Een impressie van ons home away from home:
de kitchen
de eetkamer
Willem in de zitkamer
Esther aan ’t werk aan deze blog
De slaapkamer

Zoals je ziet, een prachtig huis, vlak bij het French Quarter, in een leuke wijk, met een van de beste restaurants van Nawlins aan de overkant voor weinig geld gehuurd voor een week. Hier houden we ’t wel even vol!

We hebben dit paradijsje overigens gevonden via www.airbnb.com. Een website waar particulieren die voor kortere of langere tijd een kamer, een aantal kamers, een appartement of, zoals in dit geval, een heel huis in de aanbieding hebben, zich kunnen inschrijven. Ideaal systeem en je ontmoet de leukste mensen. (Onze vorige gastvrouw Denise hebben we ook via deze site gevonden.) aanrader!

In een volgend blog vertellen we iets meer over Bywater, New Orleans en de gevolgen van Katrina. Nu eerst op naar het JazzFest. (Daar kwamen we tenslotte voor..)



Thank you, Denise!

On The Road... Posted on 01/05/2011 00:45:16

Today we arrived at our new place for the coming 5 days in New Orleans.
But before we start this new chapter of our tour, we want to thank our host Denise for giving us such a good time in Lafayette.

So here are Denise and Boots.
And below Denise and Willem on the porch, doing what they both do best: enjoying wine with good food.

Boots was sad to see us leave (or damned tired of us and relieved, who knows?)



Old Man River

On The Road... Posted on 28/04/2011 22:35:25


There it is: The Mighty Mississippi, Old Man River, The Muddy Water, Old Blue, The Big Muddy; geen rivier die zo tot de verbeelding spreekt en zo vaak genoemd is in muziek en literatuur als the Mississippi. De naam schijnt oorspronkelijk te komen uit het Algonquin, een indianentaal (sorry, een native-american taal), waar “misi-zibi” zoiets betekent als “grote rivier”. In de blues en de jazz de meest bezongen rivier, vrijwel altijd als metafoor van het leven. Het altijd maar voorstromende leven, dat soms kabbelt, soms stormachtig, altijd onvoorspelbaar maar steevast doorstromend naar de zee. En in de gospelmuziek volgt dan steevast dat “we shall meet at the other shore..”

Onze reis volgt de Mississippi. Toch zien we ‘m niet zo veel. Dat komt vooral omdat ‘ie behoorlijk is ingedamd. Oorspronkelijk had de rivier een heel breed stroomgebied en verlegde hij zijn stroom regelmatig. soms zelfs in een nacht.
Sinds de grote overstroming van 1927, waarbij vele duizenden mensen omkwamen en die in de literatuur en muziek vaak wordt vergeleken met de bijbelse zondvloed, heeft men de stroom ingedamd door middel van veel dijken en andere deltawerken. De rivier zelf is daardoor een beetje aan het oog onttrokken. Op sommige plekken kun je ‘m echter wel volgen. een stuk daarvan hebben wij gereden: The Big River Road, van Natchez naar Lafayette.

Bovenstaande foto is genomen in Natchez, waar we de rivier zijn overgestoken van de staat Mississippi naar de staat Louisiana.



Southern Belle

On The Road... Posted on 27/04/2011 17:59:40

Het contrast kan niet groter zijn en tegelijkertijd passend. Van een slavenshack naar een plantation town-home, Linden in Natchez, 4 uur rijden naar het zuiden vanaf Clarksdale. Het huis was eigendom van plantagehouders die elders de plantage met huis hadden. Dit was dan zo’n beetje het pied-a-terre in de stad.

We hebben hier een nacht gelogeerd, hier de slaapkamer:
We zitten nu in de broeierige warmte van de ochtend(!) op een heel andere porch onze blog te schrijven. We hebben al een Southern breakfast (griesmeel, roerei en spek met perzik als toetje) achter de kiezen en ook een rondleiding gehad van de eigenaresse wiens grootmoeder 5 generaties terug het huis had gekocht

Our landlady is starting the tour. De voordeur is gebruikt in de film “Gone With The Wind”.

Breakfast with the other 2 guests

Het is een prachtig groene heuvelige omgeving, beetje Wassenaar in Amerika. Behalve het huis maakte ook de grote bomen dat ik me in een Amerikaans costuumdrama waande.

De bomen:



Standing on the crossroad…

On The Road... Posted on 27/04/2011 00:57:33

Clarksdale, midden in de Mississippi Delta, waar de blues is geboren.
We zitten hier in de Shack Up Inn. Volgens de Lonely Planet “The coolest hotel in America.” Geen woord teveel!
The Shack Up Inn is gevestigd op een voormalige katoenplantage. Zo’n plantage bestond uit het “Big House“ of “Planters Home”, het landhuis waar de eigenaar van de plantage en zijn familie woonde, een aantal “barns”, schuren waar de katoen werd opgeslagen en de verschillende landbouwwerktuigen stonden en een groot aantal “Shacks”. Dat waren vaak vele tientallen hutjes, opgetrokken uit afvalhout en golfplaat waar de katoenplukkers woonden. De slavernij mag dan zijn afgeschaft in het midden van de negentiende eeuw, de omstandigheden van de voormalige slaven, die vanaf dat moment vrije mensen waren, werd er niet veel beter op. Het boek “ de hut van Oom Tom” ( “Uncle Tom’s Cabin”) van Harriet Beecher-Stowe beschrijft dat heel indringend.

Bill en Gene, de mensen van de Shack Up Inn, kwamen op het idee om die authentieke hutjes van de cotton-pickers te verhuren als hotelkamers/appartementen.

De afgelopen drie dagen hebben wij “gewoond” in de Ernz shack, een van die cotton-pickers homes. Te gekke hut, “ Far Out”, zoals ze hier zeggen. We voelden ons meteen thuis. Op de foto Esther voor de shack en Willem op de porch, achter. Favoriet tijdsverdrijf: porchsitting…

De Shack Inn wordt bevolkt door geest- en zielsverwanten die op zoek zijn naar de roots van de blues. En die vinden we ook. De crossroad waar Robert Johnson zijn ziel verkocht aan de duivel (zie foto), het Delta Blues Museum en de Ground Zero bluesclub van Morgan Freeman. You name it…

We hebben zelf ook nog actief muziek gemaakt. Esther de tweede stem bij de plaatselijke gitaarboer, Esther en ik samen een paar van onze songs, samenzang met een big mamma en haar dochter, community-singing toen de elektriciteit uitviel als gevolg van een thunderstorm, te veel om op te noemen.

White guy sings white music. Esther hielp eerder op de avond de lokale gitaarhandelaar met “while my guitar gently sleeps” van de Beatles.



Offline for a while

On The Road... Posted on 24/04/2011 14:12:43

Ik realiseer me nu pas dat jullie behoorlijk gespamd worden met meldingen dat er weer een berichtje op onze blog staat. Nou, het wordt even rustig.
De komende paar dagen zitten we op een plek zonder wifi.
Met keuken, dus Willem gaat koken en daar verheug ik me nu al op.
Het is je misschien al opgevallen dat er nog geen enkel bericht in de categorie Food is geplaatst. Echt nog niets te melden gehad…
We gaan vandaag naar de Ernz Shack>>
Op het terrein van de Shack Up Inn>>



It’s alle scenery to me…

On The Road... Posted on 22/04/2011 16:40:34

Deze uitspraak deed een Amerikaanse vriend van ons die in Enschede op bezoek was toen we ons verontschuldigden voor een omweg die we namen. Alles was nieuw voor hem, hij vond alles best. En zo is het deze eerste avond ook voor mij geweest. We zijn echt in een ander land beland.
Koffer zelf afgeven voor inspectie, vingerafdrukken van alle vingers, een foto, op blote voeten door de scanner en toen: “Welcome to America”.
Een enorme Amerikaanse vlag hangt op het vliegveld.
Iedereen vraag hoe het met me is. Na drie keer een relaas doen van mijn huidige gevoelens en welbevinden dringt het tot me door dat dit de Amerikaanse manier is van “goedemiddag” zeggen.
Een auto…zeg maar schip…waar we morgen een rustig landweggetje voor gaan uitzoeken om alle knopjes uit te proberen.
Een kraan bij de douche die werkelijk 5 minuten bestudering nodig heeft om de juiste temperatuur uit de juiste kraan te krijgen.
Goede muziek, een spontane line-dance op Motown muziek in de BBKing club van een zeer gemixt gezelschap, het kan allemaal in the US of A.

Esther (volgende keer zal ik even apart inloggen)



Volgende »